Smith, John Christopher

Smith [smyθ], Schmidt, John Christopher, Johann Christoph, *1712 Ansbach, †3 X 1795 Bath, angielski kompozytor niemieckiego pochodzenia. Często mylony z ojcem, Johannem Christophem Schmidtem (1683–1763), od 1716 kopistą i sekretarzem G.F. Händla. W 1720 Smith przyjechał do Anglii; ok. 1725 został uczniem Händla, ok. 1727 jego kopistą, a po przebytej gruźlicy (1730) asystentem, od 1737 zastępował go także przy klawesynie. Uczył się ponadto kompozycji u Th. Roseingrave’a i J. Pepuscha. W latach 1740–42 utwory Smitha (m.in. Rosalinda i David’s Lamentation over Saul and Jonathan) były prezentowane w ramach subskrypcyjnych koncertów w Hickford’s Rooms w Londynie. Pod koniec lat 40. Smith odbył 3-letnią podróż, przebywał m.in. we Francji, skąd w 1750 na wezwanie tracącego wzrok Händla powrócił do Londynu i od 1751 aż do jego śmierci służył mu pomocą przy opracowaniach i wykonywaniu oratoriów. W latach 1754–70 był organistą w Foundling Hospital, uczestniczył w corocznych wykonaniach Mesjasza Händla tamże, a także innych jego oratoriów w Covent Garden. Po śmierci Händla współpracował z J. Stanleyem, przygotowując sezony oratoryjne w Covent Garden, a następnie w Drury Lane, bazując na bogatym źródle, jakim były odziedziczone przez ojca rękopisy Händla; wykonywał także własne oratoria, m.in. Paradise Lost i Rebecca. W 1763 Smith poślubił Marthę Coxe i wraz z rodziną przeniósł się do Kensington. W 1774 wyjechał do Bath, gdzie kontynuował działalność pedagogiczną i koncertową.

Smith wszedł do historii muzyki przede wszystkim dzięki roli, jaką odegrał, będąc zaufanym i kompetentnym asystentem muzycznym G.F. Händla w ostatnim okresie jego życia. Pozostawił znaczną liczbę dzieł, w tym ponad 20 oper, m.in. The Fairies i The Tempest; zwłaszcza 2-aktowy prolog The Enchanter or Love and Magic cieszył się powodzeniem, podobnie jak utwory klawesynowe. Od lat 60. skupił się na twórczości oratoryjnej. Twórczość Smitha, mimo że obecne są w niej silne wpływy Händla (zwłaszcza w oratoriach, np. Rebece), bliższa jest estetyce stylu galant, co widać wyraźnie np. w The Enchanter czy w sonatach op. 5 na klawesyn.

Literatura: [W. Coxe] Anecdotes of G.F. Händel and J.Ch. Smith, Londyn 1799, przedr., wstęp P.M. Young, Nowy Jork 1979; A.D. McCredie John Christopher Smith as a Dramatic Composer, „Music and Letters” XLV, 1964; J.S. Hall John Christopher Smith 1712–1795, Handel-Jahrbuch 1964–65; G. Beechey The Keyboard Suites of John Christopher Smith (1712–1795), „Revue Belge de Musicologie” XXIV, 1970; R. King John Christopher Smith’s Pasticcio Oratorios, „Music and Letters” LXXIX, 1998.