Scarlatti, Pietro

Scarlatti [skar~], Scarlata, Pietro Filippo, *5 I 1679 Rzym, † 22 II 1750 Neapol, włoski organista i kompozytor, pochodzący z rodziny sycylijskich muzyków, najstarszy syn i prawdopodobnie uczeń Alessandra Scarlattiego. W latach 1705–08 był kapelmistrzem katedry w Urbino, następnie osiadł w Neapolu i w 1712 został muzykiem dworu królewskiego jako jeden z rezerwowych organistów kaplicy królewskiej. W 1728 wystawiono w Neapolu jego dramma per musica Clitarco o sia Il più fedel tra gli amici (zaginiony, przypuszczalnie jedyna opera Pietra Scarlattiego). Wśród nielicznych zachowanych w rękopisach kompozycji Pietra Scarlattiego znajdują się kantaty solowe oraz toccaty z lat 1739–42 (wyd. M. Machella w zbiorze Petro Scarlatti. Composizioni per organo o cembalo, Padwa 2000).

Literatura: H. Springer Das Partitur-Autograph von Giuseppe Scarlattis bisher verschollener „Clemenza di Tito”, w księdze pamiątkowej P. Schenkego, Berlin 1913; P. Fienga La véritable patrie et la famille d’Alessandro Scarlatti oraz Giuseppe Scarlatti et son incertaine ascendance directe, „La Revue Musicale” VIII, 1932 oraz XIII, 1933; Gli Scarlatti. Note e documenti sulla vita e sulle opere, Siena 1940; C. Sartori Gli Scarlatti a Napoli, „Rivista Musicale Italiana” XLVI, 1942; O. Tiby La famiglia Scarlatti. Nuove ricerche e documenti, „Journal of Renaissance and Baroque Music” I, 1946/47; N.A. Solar-Quintes Documentos sobre la familia de Domenico Scarlatti, „Anuario musical” IV, 1949; U. Prota-Giurleo I congiunti di Alessandro Scarlatti, w: Celebrazione del 3^o centenario della nascita di Alessandro Scarlatti, Neapol 1960.