Ronga, Luigi

Ronga Luigi, *19 VI 1901 Turyn, †11 IX 1983 Turyn, włoski muzykolog. Po studiach humanistycznych na uniwersytecie w Turynie, zakończonych pracą poświęconą pismom R. Schumanna, studiował muzykologię na uniwersytecie w Dreźnie. W latach 1926–30 uczył historii muzyki w konserwatorium w Palermo. Po otrzymaniu docentury w 1930 wykładał w Accademia Nazionale di Santa Cecilia i w Pontificio Istituto di Musica Sacra w Rzymie; od 1938 profesor kontraktowy, a w latach 1958–71 zwyczajny w University La Sapienza w Rzymie. Był redaktorem naczelnym „Rassegna musicale” (1928–29) oraz „Rivista musicale Italiana” (1954–55), przewodniczącym Istituto Italiano per la Storia della Musica, członkiem Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Accademia dei Lincei oraz Accademia delle Scienze w Turynie.

Ronga był jednym z najwybitniejszych muzykologów włoskiego pokolenia międzywojennego, erudytą o bardzo rozległej wiedzy humanistycznej, obdarzonym dużą zdolnością syntetyzowania. Swój warsztat naukowy oparł na metodologii B. Crocego i niemieckiej szkoły filologicznej, krytykował muzykologię posługującą się hermetycznym językiem i skupioną na technicznych dywagacjach, sam uważał się za historyka muzyki, a nie muzykologa. Swe poglądy przedstawił najszerzej w L’esperienza storica della musica. Starał się patrzeć na muzykę w szerokiej perspektywie kulturowej, historycznej i socjologicznej (np. Bach, Mozart, Beethoven…), często opierał się na intuicji, nie unikał sądów wartościujących sztukę muzyczną. Styl pisarstwa Rongi cechuje elokwencja, bogactwo języka, jasne i odważne formułowanie sądów. Jego warsztat i zainteresowania najlepiej przedstawia zbiór esejów pt. Arte egusto nella musica. Prace i wykłady Rongi cieszyły się ogromnym zainteresowaniem i uznaniem środowisk pozamuzycznych.

Literatura: Scritti in onore di Luigi Ronga, Mediolan 1973; R. Meloncelli Ricordo di Luigi Ronga, „Nuova Rivista Musicale Italiana” XVIII, 1984.