Huber Hans, *28 VI 1852 Eppenberg (Ranton Solura), †25 XII 1921 Locarno, szwajcarski kompozytor i pianista. W latach 1870–74 studiował w konserwatorium w Lipsku u C. Reineckego (fortepian) i E.F. Richtera (harmonia). Następnie pracował w Wesserling i w Thena (Alzacja) jako nauczyciel muzyki; tam też zaczął komponować utwory fortepianowe, które prezentował na recitalach. W 1877 osiadł w Bazylei, gdzie od 1889 był profesorem klasy fortepianu w konserwatorium, w latach 1896–1917 pełnił obowiązki dyrektora. W latach 1899–1902 kierował Gesangverein w Bazylei. Ponadto występował jako koncertujący pianista oraz akompaniator śpiewaczki Idy Petzold, swojej żony. Choroba przerwała jego działalność pedagogiczną i koncertową; w 1918 przeniósł się do Locarno, gdzie komponował głównie muzykę religijną.
Huber – przedstawiciel stylu romantycznego w Szwajcarii – wzorował się początkowo na muzyce Schumanna, a później Liszta, Brahmsa i R. Straussa. Wykorzystywał w swojej muzyce motywy zaczerpnięte ze szwajcarskich pieśni ludowych. Za życia Hubera jego zróżnicowana gatunkowo twórczość była często wykonywana, wydawana i wysoko ceniona; powodzeniem cieszyły się zwłaszcza kantata Pandora oraz I Symfonia „Tell”.
Literatura: G. Bundi Hans Huber Die Persönlichkeit nach Briefen und Erinnerungen, Bazylea 1925; E. Refardt Hans Huber Leben und Wirken eines Schweizer Musikers, Zurych 1944 (zawiera wykaz dzieł i bibliografię); H. Zehntner Felix Weingartner und Hans Huber: Zwei Ausstellungen in Basel, „Fontes Artis Musicae” I nr 1 (1954); J. Lyon Hans Huber ou l'humanisme musical bâlois, Gollion (k. Lozanny) 2025.
Instrumentalne:
orkiestrowe:
8 symfonii – I „Tell” op. 63, 1881, II „Böcklin” op. 115, 1900, III „Heroische” op. 118, 1902, IV „Akademische” 1909, nowa wersja 1918, V „Romantische – Der Geiger von Gmünd” 1906, VI op. 134, VII „Schweizerische” 1917, VIII 1920
Lustspielouverture op. 50
I Koncert fortepianowy op. 36, 1878
I Koncert skrzypcowy, 1878
Sommernächte, serenada op. 85, 1885
II Koncert skrzypcowy, 1886
II Koncert fortepianowy op. 107, 1891
Winternächte, serenada, 1895
An das Vaterland, oda symfoniczna, 1898
III Koncert fortepianowy op. 113, 1899
IV Koncert fortepianowy, 1911
Suita na wiolonczelę, 1919
kameralne:
I Kwintet fortepianowy op. 111, 1891
I Kwartet fortepianowy op. 110, 1891
II Kwintet fortepianowy op. 125, 1896
Kwartet smyczkowy 1896
II Kwartet fortepianowy op. 117, 1902
Kwintet op. 136, na instrumenty dęte i fortepian, 1914
Sekstet na fortepian i instrumenty dęte, 1924
I Trio fortepianowe op. 20
II Trio fortepianowe op. 65
III Trio fortepianowe op. 105
IV Trio fortepianowe op. 120
sonaty, suity i inne utwory na skrzypce i fortepian oraz na wiolonczelę i fortepian
małe utwory fortepianowe, także na 4 ręce
3 sonaty na 2 fortepiany
Fantasie nach Worten der heiligen Schrift 1882 oraz Preludium i fuga 1915 na organy
Wokalne i wokalno-instrumentalne:
pieśni na 1–4 głosy solowe na chóry męskie a cappella, na chór żeński z akompaniamentem
Meerfahrt op. 91, na głos solowy, chór męski i orkiestrę
Caenis na alt, chór męski i orkiestrę, 1902
Heldenehren na sopran, baryton, chór dziecięcy, chór męski i orkiestrę, 1913
Pandora, 1910, kantata na jubileusz uniwersytetu w Bazylei
Der Heilige Hain, oratorium, 1910
Weissagung und Erfüllung, oratorium, 1913
4 msze 1919–20
Sceniczne:
opery:
Weltfrühling, libretto R. Wackernagel, wyst. Bazylea 1894
Kudrun, libretto S. Born, wyst. Bazylea 1896
Der Simplicius libretto A. Mendelssohn, wyst. Bazylea 1912
Die schöne Bellinda, libretto G. Bundi, wyst. Berno 1916
Frutto di mare, libretto F. Karmin, wyst. Bazylea 1918
muzyka sceniczna
