Logotypy FERC, RP, dofinansowanie ze środków UE

Howlin’ Wolf

Biogram

Howlin’ Wolf [hʹaulyn uulf], właśc. Chester Arthur Burnett, *10 VI 1910 między West Point a Aberdeen (Missisipi), †10 I 1976 Chicago lub Hines (Illinois), amerykański śpiewak, harmonijkarz, gitarzysta, kompozytor i autor tekstów bluesowych. Śpiewu i gry na gitarze nauczył się od bluesmana Ch. Pattona. Od 1923 występował na plantacjach i w domach afroamerykańskich. W 1928 debiutował, w 1929 rozpoczął profesjonalne występy estradowe, współpracując m.in. z R. Johnsonem i Sonny Boy Williamsonem II. W latach 40. koncertował z rozmaitymi zespołami z Memphis, w latach 1948–52 pracował w tamtejszej rozgłośni radiowej jako prezenter. W 1948 zorganizował własny zespół, z którym nagrał swą pierwszą płytę Saddle My Pony. Kolejne sesje nagraniowe były dla Howlin’a okazją do zaproszenia najzdolniejszych afroamerykańskich muzyków, m.in. J. Cottona i Little Juniora Parkera, Ike’a Turnera i O. Spanna, oraz Willie Dixona. Howlin’ śpiewał gardłowym, zduszonym, nosowym głosem, charakterystycznym dla afroamerykańskich śpiewaków z delty Missisipi; stąd jego pseudonim. Nagrywając od 1952 w Chicago, potem w Los Angeles, spopularyzował kilkanaście standardów bluesowych: How Many More Tears, Moanin’ at Midnight, Sittin’ on the Top of the World, Smokestack Lightnin’, Wang Dang Doodle, Little Red Rooster, Spoonful, Rockin’ Daddy, Worried about My Baby, I Ain’t Superstitious, Back Door Man, Built for Comfort, Poor Bey, Who’s Been Talking?, Killing Floor. Weszły one do repertuaru wielu angielskich i amerykańskich zespołów (The Rolling Stones, The Yardbirds, Cream, The Grateful Dead, Electric Flag, Led Zeppelin). Styl i manierę wokalną Howlin’a najwierniej przejął Mick Jagger. Howlin’ cieszył się uznaniem muzyków rockowych do końca swego życia: jego longplay London Session z 1972 nagrany wspólnie z E. Claptonem, Stevie Winwoodem, Billem Wymanem, Charlie Wattsem i innymi jest świadectwem doskonałej kooperatywy artystycznej dwóch pokoleń, dwóch filozofii, dwóch światów rocka. W 1964 Howlin’ gościł w Polsce na Jazz Jamboree z zespołem Big City Blues.