Drabik Wincenty, *13 XI 1881 Jaworzno, 11 VII 1933 Warszawa, polski scenograf i malarz. W latach 1902–04 studiował u S. Stanisławskiego, J. Mehoffera, J. Fałata i S. Wyspiańskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, ok. 1903–05 kontynuował studia w Kunstgewerbeschule w Wiedniu. Od 1905 pracował w Teatrze Miejskim we Lwowie, w 1909 przeniósł się do Warszawy. Od 1918 do 1933 wykładał w Szkole Sztuk Pięknych (w 1930 docent), w latach 1921–29 był głównym kierownikiem działu malarsko-dekoracyjnego i technicznego Teatrów Miejskich w Warszawie.
Drabik był jednym z najwybitniejszych polskich scenografów okresu międzywojennego, twórcą scenografii do wielu spektakli teatralnych wystawianych w Warszawie, m.in. w teatrach: Polskim, Małym, Letnim, Narodowym, Nowym, Wielkim, Reduta, Rozmaitości, Teatrze im. Bogusławskiego, w reżyserii m.in. J. Osterwy (Wyzwolenie S. Wyspiańskiego, 1918, Książę Niezłomny J. Słowackiego według P. Calderona, 1918), L. Schillera (Pastorałka, 1922) i A. Zelwerowicza (Dziady A. Mickiewicza, 1927). Tworzył też scenografie do oper i baletów wystawianych w Teatrze Wielkim i Teatrze Narodowym w Warszawie oraz do sztuk granych w Samarze, Moskwie (Teatr Polski), Kijowie (Teatr Polski), Łodzi i Lwowie, projektował kostiumy sceniczne, malował obrazy (portrety, pejzaże). Drabik był autorem scenografii do prapremierowych wystawień następujących dzieł K. Szymanowskiego (wszystkie w Warszawie): Mandragora (15 VI 1920, Teatr Polski), Hagith (13 V 1922, Teatr Wielki), wersja baletowa Pieśni miłosnych Hafiza na głos i orkiestrę (12 IX 1922, Teatr Wielki, wraz z Hagith), Król Roger (19 VI 1926, Teatr Wielki). W 1930 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Literatura: Wincenty Drabik 1881–1933, praca zbiorowa, red. M. Kulikowski, Warszawa 1936; Z. Strzelecki Polska plastyka teatralna, t. 1, Warszawa 1963; M. Korzus Twórczość scenograficzna Wincentego Drabika, Warszawa 2009.
