Gruca Witold, *15 VIII 1927 Kraków, †11 VII 2009 Skolimowo, polski tancerz i choreograf. Pierwszy tancerz w teatrach operowych w latach 1948–49 – Wrocław, 1949–51 – Poznań, 1951–55 – Warszawa; w latach 1956–60 występował w kraju i za granicą w duecie z B. Bittnerówną; w latach 1960–61 choreograf i pierwszy solista Polskiego Zespołu Tańca, w latach 1961–78 Teatru Wielkiego w Warszawie; stała współpraca z TV w Warszawie. W 1956 otrzymał I nagrodę na międzynarodowym konkursie tańca w Vercelli; w 1959 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 1977 otrzymał nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki I stopnia, w 1983 Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, w 2000 nagrodę ZASP-u – statuetkę Terpsychory. W 1997 w Teatrze Wielkim w Warszawie Gruca obchodził 70-lecie urodzin i 50-lecie pracy twórczej. W 2004 ukazała się książka J.S. Witkiewicza Grande jeté, czyli wielki skok. Rozmowa z W. Grucą.
ważniejsze role:
Pan Młody (Harnasie, muz. K. Szymanowski)
Dyl (Dyl Sowizdrzał, muz. R. Strauss)
Romeo i Mercutio (Romeo i Julia, muz. S. Prokofiew)
Sancho Pansa (Don Kichot, muz. L. Minkus)
Pietruszka (Pietruszka, muz. I. Strawiński)
Wdowa Simone (La fille mai gardée, muz. F. Herold)
ważniejsze balety:
Etiudy (do muz. K. Szymanowskiego, 1961)
Zaczarowana oberża (muz. A. Szałowski, 1962)
Mandragora (muz. K. Szymanowski, 1963, 1966)
Sonety miłosne (do muz. T. Bairda, 1963)
Oczekiwanie (muz. A. Bloch, 1964, pt. Samotność 1968)
Nokturn i tarantele (do muz. K. Szymanowskiego, 1966)
Pan Twardowski (muz. L. Różycki, wyst. TV 1972, Teatr Wielki 1973)
Stanisław i Anna Oświecimowie (muz. M. Karłowicz, 1976)
Wesele w Ojcowie (muz. K. Kurpiński, 1976)
System dr. Smoły i prof. Pierza (muz. S. Kisielewski, 1988)
