Wiesiołłowski, Wojciech

Wiesiołłowski Wojciech, pseud. Woytek Lowski, *11 X 1939 Brześć n. Bugiem, †24 XI 1995 Warszawa, polski tancerz i pedagog. W 1956 ukończył Państwową Średnią Szkołę Baletową w Warszawie, gdzie uczył go L. Wójcikowski. W latach 1956–58 był tancerzem, w 1958–66 solistą zespołu baletowego Teatru Wielkiego w Warszawie; w latach 1961–63 przebywał w Leningradzie na stypendium w Szkole Baletowej im. A.J. Waganowej, gdzie doskonalił swoje umiejętności taneczne u A. Puszkina oraz studiował pedagogikę tańca. W 1964 zdobył srebrny medal na Międzynarodowym Konkursie Baletowym w Warnie. Za namową M. Béjarta wyjechał do Brukseli, gdzie w latach 1966–71 był solistą zespołu Ballet du XX^e siècle. W latach 1971–73 tańczył w Ballet National de Marseille R. Petita, w 1973–79 był pierwszym tancerzem Boston Ballet Company. W 1979 z powodu kontuzji zakończył karierę sceniczną, a rozpoczął pełną sukcesów karierę pedagogiczną; w latach 1979–82 pełnił funkcję pedagoga zespołów baletowych czołowych teatrów operowych, m.in. w Paryżu, Rzymie, Berlinie, Hamburgu, Bazylei, Londynie, Rio de Janeiro, Warszawie. W latach 1982–84 był baletmistrzem w American Ballet Theatre, w 1984–88 pełnił tę samą funkcję w Koninklijk Ballet van Vlaanderen w Antwerpii, a od 1988 w London Festival Ballet (obecnie English National Ballet). Ogólnopolski Konkurs Tańca w Gdańsku w 1997 przyjął imię Wiesiołłowskiego, a od 2005 nagrodą w konkursie jest statuetka Wiesiołłowski autorstwa G. Jerszowa.

Wiesiołłowski był jednym z najwybitniejszych tancerzy polskich XX w. Znany z zegarmistrzowskiej wręcz precyzji tańca oraz wyjątkowej elegancji ruchu i wspaniałego aktorstwa, był doskonałym wykonawcą zarówno ról w technice tańca klasycznego, jak i nowoczesnego. Stworzył własny, niepowtarzalny system nauczania tańca klasycznego oparty na syntezie elementów zaczerpniętych ze szkoły rosyjskiej, francuskiej, amerykańskiej i angielskiej, ceniony przez tancerzy całego świata, m.in. M. Barysznikowa, N. Makarową, G. Kirkland, A. Dowella i S. Guillem. Zasady swojego systemu Wiesiołłowski zawarł w pracy O nauczaniu tańca klasycznego (Warszawa 1993, wyd. ang. The Art of Teaching Classical Ballet, Londyn 1998).

Sylwetce i działalności Wiesiołłowskiego zostały poświęcone filmy dokumentalne: Tańczy Wojciech Wiesiołłowski (reż. G. Lasota, 1970, zawiera fragm. ról solowych Wiesiołłowskiego tańczonych w Ballet du XX^e siècle M. Béjarta) oraz Nie lubię lustra (reż. Z. Dzięgiel, 1994).

Literatura: T. Wysocka Dzieje baletu, Warszawa 1970.