Logotypy FERC, RP, dofinansowanie ze środków UE

Tausch, Franz

Biogram

Tausch [tausz] Franz Wilhelm, *26 XII 1762 Heidelberg, †9 II 1817 Berlin, niemiecki klarnecista i kompozytor. Gry na klarnecie i skrzypcach uczył się u swojego ojca, Jacoba Tauscha (†1803 Monachium), od 1765 klarnecisty orkiestry dworskiej w Mannheimie, w której Tausch grał już od 1770 jako muzyk pomocniczy. W 1778 przeniósł się wraz z dworem do Monachium, w 1785 został mianowany muzykiem dworskim. W 1789 przyjął posadę w orkiestrze dworu berlińskiego (w orkiestrze w Monachium zastąpił go brat Joseph, *1763). Tausch wiele koncertował – w 1780 w Wiedniu (z P. von Winterem), w 1784 w Nadrenii, Dreźnie i Berlinie, od 1792 w Paryżu, gdzie ponadto zorganizował serię koncertów, w 1796 w Hamburgu i innych miastach północnoniemieckich, zyskując pozycję najwybitniejszego obok J. Beera i A. Stadlera klarnecisty swoich czasów. Od 1799 urządzał w Berlinie koncerty kameralne, które odbywały się później regularnie, z udziałem najznakomitszych wykonawców. Tamże w 1805 założył Institut für Blasinstrumente, w którym wykształciło się wielu wybitnych muzyków, grających na instrumentach dętych; uczelnię tę po śmierci Tauscha prowadził jego syn, Friedrich Wilhelm (1790–1849), klarnecista wirtuoz, od 1815 członek kapeli królewskiej w Berlinie; uczniami Tauscha byli m.in. H.J. Bärmann, F.A. Bliesener i B. Crusell.

Tausch był jednym z pierwszych wirtuozów klarnetu, należał do grupy kompozytorów, którzy byli zarazem wybitnymi wykonawcami; związani z najlepszą ówczesną orkiestrą, działającą na dworze w Mannheimie, znacząco wpłynęli na rozwój muzyki instrumentalnej XVIII w. Jego utwory na klarnet, a zwłaszcza koncerty klarnetowe, odznaczające się wysokim stopniem trudności technicznej (liczne staccata i repetycje, odległe skoki interwałowe, wykorzystanie pełnego ambitus instrumentu), dają wyobrażenie o możliwościach Tauscha jako wykonawcy; jednakże, według relacji współczesnych, jego grę cechowała przede wszystkim dbałość o barwę dźwięku – miękką i łagodną. Utwory Tauscha nie straciły do dziś swojej atrakcyjności; znajdują się nadal w repertuarze koncertowym.

Kompozycje

orkiestrowe:

I Koncert klarnetowy Es-dur, wyd. Berlin 1796

2 Concertante na 2 klarnety i orkiestrę – B-dur, wyd. Berlin 1800, B-dur, wyd. Berlin ok.1818

II Koncert klarnetowy Es-dur, wyd. Offenbach 1819

kameralne:

6 kwartetów op. 5, na 2 basethorny i 2 fagoty oraz 2 rogi ad libitum, wyd. Oranienburg 1805

13 Pièces op. 22, na 2 klarnety, róg i fagot, wyd. Berlin ok.1814–16

2 kwartety na klarnet, skrzypce, altówkę i wiolonczelę – wyd. Offenbach ok.1819, Quatuor très facile op. 30, wyd. Berlin b.r.

tria – na 3 basethorny, ok.1803, na 2 klarnety i fagot, wyd. Berlin 1813

Wariacje na klarnet i róg, ok.1798

6 duetów na 2 klarnety, wyd. Berlin 1805

12 walców na 2 klarnety, wyd. Lipsk 1807

3 duety op. 21, na klarnet i fagot, wyd. Berlin ok.1812

Andante (Adagio) i Rondo alla Polacca (na temat Hebe, sieh’ in sanfter Feyer F.H. Himmla) na 2 klarnety, wyd. Lipsk 1818

3 duety op. 3, na skrzypce i altówkę, wyd. Berlin b.r.

liczne marsze okolicznościowe

opracowania na instrumenty dęte fragmentów utworów innych kompozytorów

Serenada na 2 klarnety, 2 fagoty i 2 rogi, zachowana w rękopisie