Logotypy FERC, RP, dofinansowanie ze środków UE

Spindler, Stanislaus Franz

Biogram i literatura

Spindler [szpʹyndler] Stanislaus Franz, *4 V 1763 Steingaden, †8 IX 1819 Strasburg, niemiecki kompozytor i śpiewak (początkowo tenor, następnie bas). Nauki pobierał w Steingaden, gdzie śpiewał w chórze chłopięcym tamtejszego opactwa norbertanów, a następnie w Augsburgu. W 1782 zadebiutował jako tenor na scenie w Augsburgu, a w 1783 jako kompozytor singspielem Die Reue vor der Tat we Frankfurcie. W latach 1785–93 zatrudniany jako śpiewak lub dyrygent teatralny (czasem pełnił obie funkcje) przebywał m.in. w Innsbrucku, Frankfurcie, Augsburgu (współpracując tu w 1786 z trupą teatralną E. Schikanedera), Brnie, gdzie w 1790 poznał K. Dittersdorfa i prawdopodobnie był jego uczniem, Ratyzbonie, Wiedniu. Od 1793 związany był z dworem biskupa wrocławskiego w Johannisbergu (obecnie Jánský Vrch), występował również we Wrocławiu (1796–97) w repertuarze Mozartowskim (Tamino w Czarodziejskim flecie, hrabia Almaviva w Weselu Figara i rola tytułowa w Don Giovannim), następnie przebywał w Wiedniu. W 1807 wraz z grupą teatralną Vogla przybył do Strasburga, gdzie osiadł i działał jako ceniony nauczyciel śpiewu oraz od 1808 (dożywotnio) kapelmistrz tamtejszej katedry.

Twórczość Spindlera uchodziła za zaginioną. Sporą część kompozycji, głównie religijnych, odnalazł w 1997 R. Münster, co umożliwia ich ocenę i powrót do repertuaru wykonawczego. Czasem Spindler sygnował swoje utwory, używając drugiego imienia (Franz zamiast Stanislaus), stąd niesłusznie przypisywano je bratu kompozytora, duchownemu Franciszkowi Ksaweremu (1758–1822). Spośród 22 dzieł scenicznych większość nadal znana jest jedynie z tytułów i nazw gatunkowych; ulubionym gatunkiem Spindlera był singspiel (ponad połowa zachowanych tytułów). Spindler uważany był za dobrego kompozytora, a według opinii współczesnych (m.in. L. Spohra) do jego wyróżniających się kompozycji należał singspiel Das Waisenhaus oraz requiem i oratorium, w którym uwagę zwraca dbałość o podkreślenie dramatycznych walorów tekstu, m.in. dzięki odpowiednio dobranej instrumentacji. W kompozycjach religijnych przeważa stylistyka pokrewna dziełom J. Haydna.

Literatura: L. Spohr Selbstbiographie, t. 1, Kassel 1860, faksymilowe wyd. E. Schmitz, Kassel 1954; R. Münster Der Komponist Stanislaus Spindler aus Steingaden, „Lech-Isar-Land 1997”, Weilheim 1997 (zawiera wykaz kompozycji).

Kompozycje:

Instrumentalne:

Parthia na 2 klarnety, 2 rogi i fagot

Wokalno-instrumentalne:

religijne:

Die Hirten bei der Krippe zu Bethlehem, oratorium, tekst wg K.W. Ramlera, wyk. Strasburg 1818, zaginione

3 msze: Solenne aux fauxbourdon, Brevis in coena Domini, Requiem Es-dur

In Deo speravit, ofertorium

2 Te Deum

świeckie:

Die Serenade na chór 5-głosowy i fortepian ad libitum, wyd. Offenbach 1806

2 Gesellschaftslieder na chór 3-głosowy i fortepian ad libitum, sł. A. von Kotzebue, wyd. Offenbach 1809

Der Bruder Graurock und die Pilgerin na 2 głosy, chór i fortepian ad libitum, wyd. Offenbach 1811

Sceniczne:

singspiele, m.in.:

Die Reue vor der Tat, libretto G.F.W. Grossmann wg M. Monvela, wyst. Frankfurt 1783

Balders Tod, libretto J. Ewald, wyst. Augsburg 1786

Die Liebe in der Ukraine oder Hier gehen die Mädchen auf die Freierei aus, libretto H. Fleissner, wyst. Innsbruck 1786

Kilian Freitags Reise nach der Ukraine oder Das Mädchen auf der Freierei, libretto kompozytor, wyst. Wiedeń 1788

Der Wundermann, libretto kompozytor, wyst. Innsbruck 1788

Freitags Reisen, wyst. Brno 1790

Reinald oder Viel Lärmen um einen Schlafrock, wyst. Norymberga 1794

Ritter Don Quixotte oder Ein Abenteuer am Hofe, wyst. Wroclaw 1797

Das Waisenhaus, libretto. E Moll, wyst. Karlsruhe 1808

Der Triumph mütterlicher Treue, wyst. Karlsruhe 1808

Das Loch in der Mauer, wyst. Strasburg 1810

melodramaty:

Pyramus und Thisbe, libretto wg G.L. Fabriego (młodszego), wyst. Innsbruck 1785

Kain und Abel, wyst. Innsbruck 1786 (zachowany pt. Kains Tod)

Philemon und Baucis, libretto Pfeffer, wyst. Innsbruck 1788