Scarlatti, Francesco

Scarlatti [skar~], Scarlata, Francesco Antonio Nicola, *5 XII 1666 Palermo, †ok. 1741 Dublin(?), włoski skrzypek i kompozytor, pochodzący z rodziny sycylijskich muzyków, syn Pietro Scarlaty (*Trapani, †ok. 1681 Palermo) i Eleonory d’Amato. Prawdopodobnie w 1672 przybył do Neapolu i uczył się w jednym z konserwatoriów. W latach 1684–91 był skrzypkiem w kapeli królewskiej, następnie powrócił do Palermo i do 1715 pracował przypuszczalnie jako kapelmistrz, wyjeżdżając m.in. w 1699 i w 1710 do Rzymu w związku z wykonaniami swoich oratoriów. W 1714 starał się, bez powodzenia, o stanowisko kapelmistrza katedry w Mediolanie, w 1715 o stanowisko wicekapelmistrza na dworze cesarskim w Wiedniu, również bez rezultatu. W latach 1715–19 mieszkał w Neapolu i grał w kapeli królewskiej. W 1719 wyjechał do Londynu, gdzie koncertował w 1719, 1720 i 1724. Przebywał w kręgach londyńskiej elity artystyczno-intelektualnej, skupionej w salonie J. Arbuthnota, lekarza i publicysty, który w 1720 rekomendował go jako skrzypka J. Brydgesowi, księciu Chandos. Z niewiadomych powodów Francesco Scarlatti nie podjął pracy w kapeli dworu księcia w Cannons, mimo że jego sytuacja materialna nie była najlepsza. Prawdopodobnie na benefis Francesca Scarlattiego odbyło się w 1721 w King’s Theatre wykonanie którejś z serenat Alessandra Scarlattiego, przy udziale m.in. Senesina oraz Margherity Durastanti i Anastazji Robinson. Ok. 1733 Francesco wyjechał do Dublina z rekomendacją Th. Roseingrave’a, propagatora w Londynie twórczości Domenica Scarlattiego. O jego działalności muzycznej w Dublinie, gdzie spędził ostatnie lata swego życia brak bliższych informacji; przypuszczalnie w II 1741 odbył się tam jego koncert benefisowy. Kompozycje Francesca Scarlattiego w większości zaginęły lub zachowały się fragmentarycznie.