Saint-Colombe, Jean de

Saint-Colombe [sękol´ąb], Sainte Coulombe, Jean de, Sieur de,  *1. poł. XVII w. (?), †między 1691 a 1701 (?), francuski gambista i kompozytor, uczeń N. Hotmana. Mylony czasem z Augustinem Dandricourtem de Saint-Colombe z Lyonu. Należał do ubogiej szlachty prawdopodobnie z okolic Paryża, nie zajmował żadnych stanowisk muzycznych, razem z dwiema córkami i synem dawał koncerty w swoim majątku. Od lat 50. jego nazwisko pojawia się w dokumentach paryskich. Był cenionym wirtuozem i nauczycielem gry na wioli da gamba, do jego uczniów należeli m.in.: Le Sieur Danoville, J. Rousseau i M. Marais. Rousseau dedykował mu swój Traité de la viole z 1687 i przypisywał mu dodanie siódmej struny do wioli basowej oraz stosowanie strun owijanych srebrem. W II Livre de pièces de viole z 1701 M. Marais zamieścił Tombeau de Monsieur de Saint-Colombe.

Zachowało się 180 utworów Saint-Colombe’a na wiolę da gamba solo w rękopisie National Library of Scotland w Edynburgu oraz Bibliothèque Municipale w Tournus oraz 67 Concerts à deux violes égales w rękopisie Bibliothèque Nationale w Paryżu (wyd. P. Hooreman, «Publications de la Société Française de Musicologie», seria I z. 20, Paryż 1973). W utworach tych kompozytor stawia wysokie wymagania wykonawcze w zakresie techniki obu rąk. Koncerty na 2 wiole da gamba służyły prawdopodobnie celom dydaktycznym, gdzie jedną z partii wykonywał uczeń, a drugą nauczyciel; są to suity poprzedzone rozbudowanymi preludiami. Syn Saint-Colombe’a, zwany Messieur Saint-Colombe le fils, działał w Anglii na początku XVIII w. jako wiolista pedagog. Jego suity solowe na wiolę da gamba znajdują się w archiwum katedry w Durham.

Literatura: A. Otterstedt Le Sieur de Sainte Colombe: Ein Stück Pädagogik aus dem 17. Jahrhundert, „Musica: Zweimonatsschrift”, XLVI, 1992; J. Dunford Saint-Colombe, „Early music review”, XXV, 1997; J. Dunford, N. Sarre The Sainte Colombe enigma: Current state of research w: A viola da gamba miscellany, red. Ch. Coin, S. Orlando, Limoges 2005.