Rovigo Francesco, Franceschino, *1541 lub 1542, †7 X 1597 Mantua, włoski organista i kompozytor. W 1570 był organistą na dworze księcia Guglielma Gonzagi, który wysłał go na dalsze studia do Wenecji, aby kształcił się u wybitnego organisty Claudia Merula. W 1573 jego hymny wykonano w Mantui, ale dopiero w 1577 potwierdzony jest jego powrót na służbę u Gonzagów. Od 1582 był organistą kapeli arcyksięcia Karola II w Grazu. W 1590 powrócił do Mantui, gdzie został organistą w kościele św. Barbary, a w 1591 także nadwornym kompozytorem Vincenza Gonzagi. Twórczość Roviga, wysoko oceniana przez współczesnych (o czym świadczą m.in. wzmianki o nim w korespondencji C. Monteverdiego), obejmuje zarówno kompozycje wokalne – przeważnie 5-głosowe: 5 mszy, pasję wg św. Łukasza, 2 litanie, 8-głosowy motet, psalm, 3 opracowania Magnificat, ok. 20 madrygałów (m.in. w autorskim Madrigali..., ks. 1, Wenecja 1581), 3-głosową canzonę – jak i instrumentalne (8 canzon 4- i 8-głosowych, toccata), które należą do jego najbardziej oryginalnych kompozycji.
Literatura: M.A. Fink The life and Mantuan masses of Francesco Rovigo (1541/42–1597), dysertacja, University of Southern California 1977; I. Fenlon Music and patronage in sixteenth-century Mantua, t. 1 i 2, Cambridge 1980–1982; P. W. Christoffersen Kirkemusik i stramme tøjler. Om alternatim-messer til Santa Barbara i Mantova, „Dansk årbog for musikforskning” XXX, 2002.
Missa dominicalis w Sei missae dominicales, wyd. S. Cisilino, Padwa 1981
3 msze w The Gonzaga Masses in the Conservatory Library of Milan, Fondo Santa Barbara, t.1: Masses of Guglielmo Gonzaga and Francesco Rovigo, wyd. O. Beretta, «Corpus Mensurabilis Musicae» CVIII, Neuhausen 1997
motet 8-głosowy, wyd. M. Fink, „Musik alter Meister”, z. 47, Graz 1979
2 opracowania Magnificat, wyd. G. Gruber, w: Parodiemagnificat aus dem Umkreis der Grazer Hofkapelle (1564–1619), Graz 1981
1 madrygał, wyd. I. Fenlon w Music and Patronage in Sixteenth-Century Mantua, t. 2, Cambridge 1982
7 utworów w Francesco Rovigo et R. Trofeo. Canzoni da suonare a quattro, & a otto (Milan [1613?]), wyd. J. Ladewig, «Italian Instrumental Music of the Sixteenth and Early Seventeenth Centuries» XXII, Nowy Jork 1988
Canzona a 8, wyd. R.G. Frieberger w: Italienische Canzonen und Motteten für 2 Orgeln/ Tasteninstrumente, Wiedeń 2009
