Reggio, Pietro

Reggio [r´edżdżo] Pietro Francesco, zw. Il Genovese, ochrzczony 6 (?) VII 1632 Genua, †23 VII 1685 Londyn, włoski śpiewak (bas), lutnista, gitarzysta i kompozytor. W latach 1652–53 przebywał na dworze królowej Krystyny w Sztokholmie, gdzie śpiewał w zespole włoskich muzyków. Prawdopodobnie po abdykacji królowej w 1654 odbywał podróże koncertowe po Niemczech i Hiszpanii; w IX 1657 śpiewał w chórze króla Francji. W 1664 osiedlił się w Anglii, gdzie utrzymywał się dzięki koncertom i lekcjom śpiewu w domach, m.in. Johna Evelyna i Samuela Pepysa.

Reggio odegrał ważną rolę w historii muzyki angielskiej XVII w.; obok G.B. Draghiego i N. Matteisa I z sukcesem propagował włoską muzykę i włoski styl wykonawczy, przyczyniając się do wzrostu zainteresowania włoską kulturą muzyczną w Anglii i skutecznie pobudzając twórców angielskich do współzawodnictwa. Był ceniony za kunszt wykonawczy i działalność pedagogiczną, mniej za kompozycje. Po ukazaniu się jego Songs J. Playford we wstępie do Choice Ayres, Songs and Dialogues (Londyn 1681) ostro go krytykował za lekceważenie angielskiej tradycji muzycznej i styl nieodpowiedni do angielskiej poezji. Reggio skomponował pieśń Arise, ye subterranean winds, wykonaną podczas wystawienia w 1674 przez Shadwella przeróbki Burzy Szekspira w Dorset Garden oraz muzykę do poematów A. Cowleya. Przypisywany mu obszerny zbiór rękopiśmienny (British Library Ada. Ms.31440) zawiera monodie włoskie z początku XVII w. i był własnością A. Notariego, działającego na dworze angielskim od 1610.

Literatura: J.A. Westrup Purcell, Londyn 1937, zrewid. N. Fortune, ⁸1980, tłum. polskie M. Karczyńska-Bielas, Kraków 1986; G. Rose Pietro Reggio, a Wandering Musician, „Music and Letters” XLVI, 1965; P.J. Willetts Autographs of A. Notari, „Music and Letters” L, 1969; R. Charteris A Catalogue of the Printed Books on Music (…) in Archbishop Marsh’s Library, Dublin, Clifden 1982; P. Holman H. Purcell, Oksford 1994.