Raaff [ra:f], Raff, Anton, ochrzcz. 6 V 1714 Gelsdorf (k. Bonn), †28 V 1797 Monachium, niemiecki śpiewak (tenor). Do 1746 pozostawał w służbie elektora Clementa Augusta w Bonn, w 1736 został w Monachium uczniem G. Ferrandiniego. W latach 1737–42 przebywał we Włoszech, głównie w Bolonii (kontynuował naukę u A.M. Bernacchiego) i Florencji. Powróciwszy na dwór w Bonn okazjonalnie występował też w innych miastach niemieckich i w Wiedniu. W latach 1751–59 przebywał m.in. we Włoszech, a także Lizbonie i Madrycie, w latach 1759–70 ponownie we Włoszech (głównie w Neapolu i Florencji), śpiewając w operach J.A. Hassego, J. Myslivečka, N. Piccinniego, J.Ch. Bacha. W 1770 zaproszony przez elektora Karla Theodora do Mannheimu brał udział w wystawieniu opery Piccinniego Catone in Utica; na dworze bawarskim pozostał do końca życia (w 1778 wraz z dworem przeniósł się do Monachium). Śpiewał tu m.in. w operach J.Ch. Bacha (1772 – Temistocle, 1775 – Lucio Silla), zyskując sławę niezrównanego śpiewaka. Współcześni zgodnie podkreślali rozległą skalę głosu Raaffa, sięgającą od rejestru basowego do altowego, w środkowym rejestrze posługiwał się koloraturą; W.A. Mozart, słysząc Raaffa w 1778 w ramach Concert Spirituel w Paryżu, donosił ojcu, że jest on absolutnie doskonały w arii di bravura, pasażach, ruladach. Mozart skomponował dla Raaffa arię Se al labbro mio KV 295 oraz tytułową partię w operze Idomeneo, której wykonanie podczas premiery (1781) było ostatnią dużą rolą Raaffa.
