Quercu [k'uerku], Eijcken, Eyken, Simon de, Simon van, *Brabancja, †1. poł. XVI w., niderlandzki teoretyk muzyki. W 1509 opublikował w Wiedniu traktat Opusculum musices, w którego tytule określony jest jako brabantczyk i „śpiewak książąt mediolańskich”. W skierowanej do tychże dedykacji Quercu nazywa ich „pilnymi uczniami”. Chodzi zapewne o synów Ludwika Sforzy, którzy przebywali w tym czasie na wygnaniu na dworze Maksymiliana I Habsburga w Wiedniu. W Wiedniu (1513) ukazała się również przygotowana przezeń do wydania księga ze śpiewami rytu padewskiego Vigiliae cum vesperis et exequiis mortuorum. Traktat, w którym Quercu omawia zasady muzyki chorałowej i polifonicznej, zawiera stosunkowo wczesny opis notacji menzuralnej. Zamieszczono tam również wskazówki dotyczącymi strojenia instrumentów klawiszowych oraz wykorzystujące 14 linii tablice konsonansów w kontrapunkcie od 2 do 6 głosów. Osobliwością dzieła jest uczona i niezbyt jasna terminologia.
Literatura: H. Ristory Die Mensurallehre des Simon de Quercu, „Zeitschrift für Musiktheorie” VI, 1991; F. Diergarten Eine Musiklehre vom Hofe Maximilians: Simon de Quercu und das Opusculum musices, „Troja: Jahrbuch für Renaissancemusik” XVIII, 2018.
