Przybora Jeremi, *12 XII 1915 Warszawa, †4 III 2004 Warszawa, polski satyryk, autor tekstów piosenek i widowisk, aktor estradowy. Po wygraniu w 1937 konkursu na spikera radiowego do 1939 pracował w Polskim Radiu w Warszawie, w latach 1945–47 w Bydgoszczy, a w latach 1948–64 ponownie w warszawskiej rozgłośni. W 1948 rozpoczął współpracę z J. Wasowskim, która trwała do 1984 (do końca życia Wasowskiego). Początkowo współtworzyli radiowy Teatrzyk Eterek (1948–58) oraz cykle audycji My z przyjacielem i Listy z podróży. Od 1958 rozpoczęli współpracę telewizyjną, tworząc Kabaret Starszych Panów (1958–70), cykl programów z serii Divertimento (1966–70), Dobranocki J. Przybory z piosenkami J. Wasowskiego (1974–76) oraz Kabaret Jeszcze Starszych Panów (1978–80). Wiele piosenek z muzyką Wasowskiego i tekstami Przybory zyskało sobie dużą popularność, a tytuły niektórych z nich stały się obiegowymi powiedzeniami (np. Piosenka jest dobra na wszystko, Wesołe jest życie staruszka, W czasie deszczu dzieci się nudzą).
Specyficzny dyskretny humor, elegancja słów i zachowań oraz pogodna nastrojowość i delikatna ironia tekstów Przybory pisanych dla Kabaretu Starszych Panów, a zwłaszcza znakomity dobór poetyckich rymów do sytuacji scenicznej, zapewniły piosenkom Przybory niepowtarzalne miejsce w panoramie polskiej muzyki rozrywkowej i rodzimego kabaretu. Oprócz programów wspólnych z J. Wasowskim Przybora prezentował też w TV programy własne (np. Opowieści Starszego Pana), pisał libretta musicalowe (Ścigana z muzyką A. Sławińskiego, 1970; Piotruś Pan z muzyką J. Stokłosy, 2000), sztuki teatralne (Jedzcie stokrotki, 1966), publikował zbiory swoich utworów satyrycznych i tekstów piosenek (m.in. Autoportret z piosenką, Warszawa 1992, Kabaret Starszych Panów I, Warszawa 1995, Piosenki prawie wszystkie, Warszawa 2001). Pisał też teksty piosenek dla wielu czołowych wykonawców polskiej estrady (m.in. I. Santor, H. Banaszak, E. Bem, B. Łazuki, B. Meca, W. Michnikowskiego). Do najbardziej znanych należą m.in. Embarras (I nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie 1961), Nie pamiętam (I nagroda w Sopocie 1963), Mambo Spinoza, Kaziu, zakochaj się, Mały biały pies, Na ryby, Piosenka jest dobra na wszystko, Wesołe jest życie staruszka, SOS, Ja dla pana czasu nie mam, Addio pomidory. Przybora jest laureatem wielu nagród estradowych i telewizyjnych (m.in. Grand Prix Festiwalu Piosenki w Opolu 1989, Super Victor 1993). Opublikował wspomnienia: Przymknięte oko opaczności. Memuarów część I, Warszawa 1994, Przymknięte oko opaczności. Memuarów część II, Warszawa 1998, Zdążyć z happy endem. Memuarów część III, Warszawa 1998 oraz Listy na wyczerpanym papierze, Warszawa 2022. Twórczość Przybory zebrano w publikacjach: Wdowa po kwartecie smyczkowym, Gdańsk 2000, Piosenki prawie wszystkie, Warszawa 2004, Dzieła (niemal) wszystkie, Kraków 2015–2016, Wraz, czyli bez. Opowiadania i listy z krainy nonsensu, Kraków 2022 oraz Disney małoletnim i stuletnim, Ożarów Mazowiecki 2022. W 2000 Polskie Radio wydało 5-płytowy album Piosenki Kabaretu Starszych Panów.
