Plutarch

Plutarch, *ok. 50 Cheronea (Beocja), †po 115 Cheronea, grecki pisarz. Studiował w Atenach i Aleksandrii, przebywał w Rzymie, gdzie wykładał filozofię. Po powrocie do Cheronei objął urząd archonta, był też kapłanem Apollina. Dla współczesnych był autorytetem moralnym; nazywano go „lekarzem dusz”. On sam uważał, że lekarstwem na choroby duszy jest filozofia. Obszerna spuścizna literacka Plutarcha obejmuje pisma biograficzne (Żywoty sławnych mężów) oraz pisma moralne (Moralia), na które składają się m.in. traktaty filozoficzno-etyczne, polityczne i historyczne. W kilku z nich Plutarch nawiązuje do teorii pitagorejskiej (O stworzeniu duszy w „Timaiosie”), etycznego oddziaływania muzyki (Rozmowy biesiadne), opisuje instrumenty muzyczne (Dawne zwyczaje Spartan, O opanowaniu gniewliwości, Żywot Krassusa). Do Moraliów włączano tradycyjnie rozprawę O muzyce (Peri musikḗs); obecnie wielu badaczy kwestionuje autorstwo Plutarcha i przypisuje rozprawę Pseudo-Plutarchowi.

Literatura: B. Demulder Music and Plutarch’s Platonic cosmos, w: Music and philosophy in the Roman Empire, red. F. Pelosi, F.M. Petrucci, Cambridge 2021.