Petri Egon, *23 III 1881 Hanower, †27 V 1962 Berkeley (Kalifornia), niemiecki pianista i pedagog holenderskiego pochodzenia, naturalizowany w 1939 w Stanach Zjednoczonych. Pod kierunkiem ojca Henriego Petriego (1856–1914), ucznia J. Joachima, rozpoczął naukę gry na skrzypcach; studia pianistyczne podjęte u T. Carreño i R. Buchmayera w Berlinie (1888) kontynuował od 1901 u F. Busoniego w Weimarze i Berlinie, stając się z czasem (1914) jego asystentem i współpracownikiem. Uczył się także gry na organach oraz kompozycji u F. Draesekego w Dreźnie; tamże w latach 1899–1901 Petri był skrzypkiem w orkiestrze Hofoper (w której Henri Petri był koncertmistrzem) oraz drugim skrzypkiem w założonym przez ojca kwartecie smyczkowym. Za namową Busoniego od 1901 poświęcił się wyłącznie pianistyce, nie licząc sporadycznych występów w roli organisty (III Symfonia C. Saint-Saensa, Filharmonia Warszawska 1919). Działalność koncertowa w krajach europejskich, m.in. cykl koncertów w duecie z Busonim (Londyn 1921) i występy w Związku Radzieckim (od 1923), łączył z pracą pedagogiczną. W latach 1905–11 wykładał w Royal Manchester College of Music, w latach 1911–17 w Berlinie, w 1920/21 w konserwatorium w Bazylei i od 1921 ponownie w Berlinie – w Hochschule für Musik. Był współredaktorem (z Busonim i B. Mugellinim) wydania zbiorowego utworów fortepianowych J.S. Bacha (J.S. Bach-Busoni Ausgabe, Breitkopf & Härtel, Wiesbaden, Lipsk, 25 zeszytów). W lutym 1914 Petri po raz pierwszy wystąpił w Filharmonii Warszawskiej (V Koncert fortepianowy Saint-Saënsa, Rapsodia hiszpańska F. Liszta w układzie Busoniego oraz utwory Chopina i C. Francka). Od 1916 występował często w Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Lwowie i Krakowie, zatrzymując się w Zakopanem (od 1920), które w latach 1926–39 było jego stałą siedzibą. Tu dawał recitale (w sali hotelu Morskie Oko) i koncertował z towarzystwie miejscowej orkiestry symfonicznej, prowadzonej przez A. Furmańskiego, wykonując w 1931 koncerty fortepianowe W.A. Mozarta, Beethovena (Es-dur) i Liszta (A-dur), stąd wyjeżdżał na koncerty do innych krajów europejskich i Stanów Zjednoczonych (od 1932) oraz na gościnne wykłady w konserwatorium we Lwowie, Krakowie i Malkin Conservatory w Bostonie (1934/35). W 1939 osiadł na stałe w Stanach Zjednoczonych. W latach 1940–46 wykładał w Cornell University w Ithaca (Nowy Jork), w latach 1947–57 w Mills College w Oakland (Kalifornia), w latach 1952–62 w San Francisco Conservatory. Do jego uczniów należeli m.in. G. Johannesen, E. Wild, V. Vronsky, E. Istomin, a w klasie mistrzowskiej, którą prowadził w latach 1957–58 w konserwatorium w Bazylei, J. Ogdon. Styl gry Petriego ukształtowany pod silnym wpływem Busoniego, charakteryzował się wielką biegłością techniczną, bogactwem palety dźwiękowej, precyzją, wyrazistością i plastycznością szczegółów. Petri posiadał rozległy repertuar, w którym dominowały dzieła J.S. Bacha, Mozarta, Beethovena, Brahmsa, Liszta, C. Francka, a także rzadko grywane utwory Ch.V. Alkana. Ewenementem sezonu 1919 w Warszawie stał się recital Petriego, którego program zawierał kilkadziesiąt etiud Chopina, Liszta, Henselta, An. Rubinsteina i Alkana. Petri był też znakomitym odtwórcą utworów fortepianowych Busoniego, z których wiele zarejestrował na płytach (Columbia).
