Olympos z Mizji, ok. VII w. p.n.e., frygijski kompozytor, wirtuoz gry na aulosie, postać na poły mityczna. Według Pseudo-Plutarcha był potomkiem Olymposa, ucznia Marsjasza. Uważa się, że za jego sprawą wprowadzono do greckiej muzyki solowe kompozycje przeznaczone na aulos. Utrzymane miały być według starożytnych komentatorów w trybie doryckim, frygijskim lub lidyjskim. Arystoksenos przypisuje mu także „wynalezienie” gatunku enharmonicznego. Uznawany był przez potomnych (m.in. Pindara, Platona i Arystotelesa) za niedoścignionego aulecistę, którego kompozycje silnie oddziaływały na słuchaczy dzięki niezwykłej sile wyrazu emocjonalnego. Pseudo-Plutarch w De musica wymienia z nazwy kilka kompozycji (nomoi) Olymposa, m.in. Polykephalos, Harmatios, Orthios, nomos Aresa oraz nomos Ateny.
Literatura: Lyra graeca, t. 3, wyd. J.M. Edmonds, Londyn 1927, wyd. poprawione 1967; R.P. Winnington-Ingram Aristoxenus and the Intervals of Greek Music, „Classical Quarterly” XXVI, 1932; K. Schlesinger The Greek Aulos, Londyn 1939, przedr. 1970; Plutarch Moralia, tłum. polskie Z. Abramowicz, Warszawa 1954; Martin L. West Muzyka starożytnej Grecji, tłum. A. Maciejewska, M. Kaziński, Kraków 2003; A.D. Barker The music of Olympos, „Quaderni urbinati di cultura classica” XCIX, 2011, nr 3.
