Montand [mątʹan] Yves, właśc. Ivo Livi, *13 X 1921 Monsumano Alto (k. Florencji), †9 XI 1991 Senlis (k. Paryża), francuski piosenkarz i aktor włoskiego pochodzenia. W 1924 osiadł z rodziną w Marsylii. Amatorsko zaczął śpiewać w 1938 utwory country and western (Dans les plaines du Far-West) oraz piosenki z repertuaru M. Chevaliera, Ch. Treneta, Fernandela. Właściwy debiut Montanda miał miejsce w 1944 w Paryżu w teatrach ABC i Moulin Rouge; ze zmienionym, za radą Edith Piaf, repertuarem odniósł pierwszy sukces w Théâtre de l’Etoile (1945). W tym samym roku zadebiutował jako aktor w filmie Etoile sans lumière (reż. M. Blistène). W ciągu kolejnych lat powracał na estradę z pieczołowicie dopracowanymi recitalami, na które obok piosenek składały się monologi i skecze. W 1950 ukazała się jego pierwsza płyta długogrająca (Chansons populaires de France). Montand miał w swoim repertuarze piosenki jazzowe (Il fait des...), retro (La fête à Loulou) i zaangażowane politycznie (Actualités); pisali dla niego utwory m.in.: J. Kosma, L. Ferré, F. Lemarque, H. Crolla, B. Castella, Philippe-Gérard. Montand brał udział w spektaklach teatralnych Les sorcières de Salem (Czarownice z Salem, reż. R. Rouleau, 1954) i Des clowns par milliers (reż. R. Rouleau, 1963); występował m.in. w filmach: Le salaire de la peur (Cena strachu, reż. H.-G. Clouzot, 1953), Let’s Make Love (Pokochajmy się, reż. G. Cukor, 1960), Vivre pour vivre (Żyć aby żyć, reż. C. Lelouch, 1967), L’aveu (reż. Costa-Gavras, 1969), César et Rosalie (Cezar i Rozalia, reż. C. Sautet, 1972), I... comme Icare (I... jak Ikar, reż. H. Verneuil, 1979). 1968 przez sześć miesięcy dawał recitale w paryskiej Olympii, gdzie prezentował pieśni do poetyckich tekstów G. Apollinaire’a, L. Aragona, R. Desnosa i P. Eluarda. Dopiero w 1980 nagrał nową płytę, w 1981 powrócił z recitalami na estradę Olympii, w 1982 odbył trasę koncertową, obejmującą m.in. Stany Zjednoczone i Brazylię. Najbardziej popularne piosenki Montanda: Les Feuilles mortes, A Paris, Les Grands Boulevards, Barbara, Quand un soldat, Rendez-vous de Paname, La Chanson des rues, C’est si bon, Le Musicien, Luna Park, Matilda, La Ballade de Paris, Le Carrosse. Nagrywał dla wytwórni płytowych Odéon i Philips. W 1956 opublikował autobiografię Du soleil plein la tête (wydanie polskie pt. Moje życie, tłum. A. Gostyńska i J. Olęcka, Warszawa 1957). Dwukrotnie występował w Warszawie (1957, 1989).
