Malerba, Mal’herba, Michele, *2. poł. XVI w. Piazza Armerina (Sycylia), †po 1631, włoski kompozytor. Od 1614 był karmelitą i kapelmistrzem katedry w Katanii na Sycylii, w latach 1626–1627 kapelmistrzem katedry w Caltagirone, 1627–28 kapelmistrzem i organistą w Piazza Armerina, 1629 –1631 przeorem klasztoru karmelitów w Licodii. Prawdopodobnie jest autorem wielu dzieł świeckich, m.in. 2 ksiąg madrygałów 5-głosowych. Przypuszcza się, że przed wstąpieniem do zakonu Malerba występował pod imieniem Riccardo la Monaca. Kompozytor o tym imieniu, pochodzący również z Piazza Armerina, był uczniem P. Vinci i wydał wiele dzieł na przełomie XVI i XVII w.
Większość motetów Malerby stanowią opracowania Pieśni nad pieśniami. Rodzaj i charakter tekstu wpływają na formę i rozmiary utworów. Są to religijne miniatury o przejrzystej budowie ABB, ABA. Mimo obsady sugerującej styl koncertujący Malerba sięga do tradycji bicinium i tricinium; prym wiedzie tu technika przeimitowana. Wobec jednorodności formalnej i fakturalnej funkcję czynnika kontrastującego i wyrazowego przejmuje metrum i melodyka, ważne funkcje ilustracyjne i wyrazowe pełnią melizmaty; eksponowanie wybranych fragmenty tekstu odbywa się też poprzez sylabiczną recytację na dźwięku repetowanym, jednak bez udziału faktury akordowej. Częste stosowanie metrum trójdzielnego koresponduje z nastrojem poetyckim Pieśni nad pieśniami. Zbiór dedykowany jest F.B. Secusio, biskupowi Katanii i patriarsze Konstantynopola, można więc przyjąć, że stworzony był dla potrzeb katedry, w której Malerba był kapelmistrzem.
Literatura: P.E. Carapezza I duo della scuola siciliana, «Musiche Rinascimentali Siciliane» II, Florencja 1971; L. Bianconi Sussidi bibliografici per i musicisti siciliani del cinque e seicento, „Rivista Italiana di Musicologia” VII, 1972; ); L. Buono La cappella musicale del senato di Caltagirone dal 1620 al 1650 w: Musica sacra in Sicilia tra rinascimento e barocco, red. D. Ficola, Palermo 1988; R. Musumeci Fra Michele Malerba e la sua attività musicale, „Carmelus” XL, 1993.
Sacrarum cantionum quae binis, ternisque vocibus concinuntur, cum bosso ad organum, liber primus, 18 motetów, na 2–3 głosy i organy, wyd. Wenecja 1614