Lebrun [lebrʹę] Franziska Dorothea, z domu Danzi, ochrzcz. 24 III 1756 Mannheim, †14 V 1791 Berlin, żona Ludwiga Augusta, niemiecka śpiewaczka (sopran), pianistka i kompozytorka. Wywodziła się z rodziny wybitnych muzyków pochodzenia włoskiego; była siostrą F. Danziego i siostrzenicą K.J. Toeschiego. Po udanym debiucie w 1772 (La contadina in corte N. Sacchiniego) zdobyła znaczącą pozycję w operze dworskiej w Mannheimie. Śpiewała pierwszoplanowe role w wielu operach; w Rosamunde (wyst. Mannheim 1780) A. Schweitzera i w Günther von Schwarzburg (wyst. Mannheim 1777) I. Holzbauera role te zostały napisane specjalnie dla niej. W jesieni 1777 wyjechała na rok do Londynu, gdzie występowała w King’s Theatre w operach seria A. Sacchiniego, J.Ch. Bacha i T. Giordana. W 1778 śpiewała w Europa riconosciuta A. Salieriego podczas uroczystości otwarcia teatru La Scala w Mediolanie. Należała do grona najlepszych ówczesnych śpiewaczek, a jej głos określano (Ch. Burney The Present State of Music in Germany..., 2t., Londyn 1773) jako niezwykle wyrazisty, czysty i wysoki, imitujący niekiedy brzmienie oboju. Jej repertuar obejmował, obok wspomnianych już oper, m.in. dzieła F. Bertoniego, M. Mortellariego, A. Pratiego, V. Rauzziniego. Ponadto pozostawiła po sobie 2 zbiory sonat na fortepian i skrzypce, które były wielokrotnie wydawane, m.in. w Londynie, Paryżu, Berlinie i Amsterdamie.
