Kammel, Antonín

Kammel, Kamei, Kammell, Kamml, Khaml, Cammell, Antonín, Anton, Antoine, Antonio, ochrzcz. 21 IV 1730 Běleč (Czechy), †5 X 1784 Londyn, skrzypek i kompozytor czeskiego pochodzenia. W latach 1746–51 uczył się w kolegium pijarskim w Slaný, a w latach 1751–54 studiował na uniwersytecie w Pradze prawdopodobnie filozofię i prawo. Przez pewien czas był uczniem G. Tartiniego w Padwie, gdzie został wysłany dzięki wsparciu hrabiego Vincenca von Waldstein. Na początku 1765 ponownie opuścił Czechy, udając się przez Niemcy i Niderlandy do Londynu. W 1766 opublikował tam własnym kosztem swoją pierwszą kompozycję i wystąpił po raz pierwszy publicznie na koncercie. Przyjaźnił się i współpracował m.in. z J.Ch. Bachem i C.F. Ablem. Często koncertował i zyskał uznanie jako skrzypek i altowiolista.

Kompozycje Kammela reprezentują styl wczesnego klasycyzmu. Pod względem technicznym są zróżnicowane – od utworów dla amatorów do dzieł koncertowych. Kammel komponował wyłącznie utwory instrumentalne, z przewagą dzieł skrzypcowych, w których wykazał doskonałą znajomość możliwości tego instrumentu. Za życia Kammel cieszył się jako kompozytor uznaniem i popularnością.

Literatura: Z. Pilková, S. Šimsová Nález závěti Antonína Kammela, „Hudební věda 30 (1993); M. Freemanová Antonín Kammel v Londýně, „Hudební věda” 31 (1994); M. Freemanová, E. Mikanová „My honourable Lord and Father…” 18th-Century English musical life through Bohemian eyes, „Early Music” 31 nr 2 (2003); S. Simsova Traces in the sand. The story of Anthony Kammel in 18th century Britain, Newcastle-under-Lyme 2014.