Jarrett [dżˊæret] Keith, *8 V 1945 Allentown (Pensylwania), amerykański pianista i kompozytor jazzowy. Gra także na wibrafonie, różnych instrumentach dętych (głównie na saksofonie altowym) i perkusyjnych. Muzyki uczył się zaledwie przez jeden rok w Berklee School of Music w Bostonie; na fortepianie gra od 3. roku życia. Debiutował w 1952, zawodowo występuje od 1960; karierę jazzową rozpoczął w 1965, podejmując współpracę z Jazz Messengers Arta Blakeya i saksofonistą Rolandem Kirkiem. W 1966 został członkiem kwartetu Charlesa Lloyda, z którym w 1967 wystąpił w Polsce na Jazz Jamboree. W 1969 zorganizował własne trio z Charliem Hadenem (kontrabas) i Paulem Motianem (perkusja), w 1970 grał w zespole trębacza Milesa Davisa. W 1971 reaktywował swoje trio, w 1972 powiększone do kwartetu (Dewey Redman, saksofon altowy i sopranowy). Równocześnie coraz częściej występował i nagrywał jako solista, koncentrując się na fortepianie akustycznym, z rzadka korzystając z organów i klawiszowych instrumentów elektrycznych. Od 1973, związawszy się z zachodnioniemiecką firmą ECM (Editions of Contemporary Music), podejmował eksperymenty dźwiękowe, grając jako solista, w duetach (z Jackiem DeJohnette’em – perkusja, Kennym Wheelerem – trąbka i Janem Garbarkiem – saksofon), kwartetach i z orkiestrą symfoniczną. Maestrię pianisty potwierdzają nagrany w 1985 dwupłytowy album Spirits oraz Sun Bear Concerts Piano Solos (10 płyt), dokumentujący tournée Jarretta-solisty po Japonii w 1976.
Jarrett, przedstawiciel nowojorskiej awangardy jazzowej, jest najbardziej nowatorskim pianistą od czasów Arta Tatuma. Jego muzyka nie jest łatwa do zaklasyfikowania. Zauważalna jest w niej zarówno skłonność do rocka (nagrania z wykorzystaniem gitary elektrycznej), jak i egzotyka Wschodu, obecny jest późny neoklasycyzm i gospel funk, jak i europejski impresjonizm obok ekstatycznych transów przypominających „seanse magiczne” La Monte Younga i Terry’ego Rileya; nasuwa się również porównanie z Ornettem Colemanem, zwłaszcza jeśli chodzi o traktowanie sekcji rytmicznej. Przede wszystkim jednak muzykę Jarretta cechuje spontaniczność improwizacji solowych. Sam Jarrett powołuje się na wpływy Chopina, Liszta i Beethovena, lecz pod względem harmoniki najbliższy jest Skriabinowi.
Dyskografia: Somewhere Before, Foundations, Facing You, Solo Concerts, Belonging, Backhand, The Köln Concert, The Survivor’s Suite, My Song, Nude Ants, Changes, Standards, Bye Bye Blackbird, Keith Jarrett At The Blue Note, Tokyo ’96, Inside Out, Yesterdays, My Foolish Heart, The Carnegie Hall Concert, Last Dance, Somewhere, Munich 2016, Bordeaux Concert.
