Horsley, William

Horsley [hʹo:^rsly] William, *15 XI 1774 Londyn, †12 VI 1858 Londyn, angielski organista, kompozytor i nauczyciel. Od 1790 przez 5 lat uczył się muzyki u pianisty i kompozytora Th. Smitha. Dzięki kontaktom z J.W. Callcottem spróbował swoich sił jako kompozytor. W 1794 został organistą Ely Chapel w Holborn; od 1797 członek Royal Society of Musicians. Jednocześnie współpracował z Callcottem jako asystent organisty w żeńskim sierocińcu w Dulwich, a po rezygnacji Callcotta ze stanowiska organisty objął tę funkcję i sprawował ją ponad 50 lat (1802–54). Był jednym z inicjatorów powołania stowarzyszenia muzycznego Concentores Sodales (1798–1847) zajmującego się kultywowaniem glees. W 1800 na podstawie anthemu When Israel Came Out of Egypt otrzymał w Oksfordzie bakalaureat z zakresu muzyki. Był jednym z założycieli Philharmonic Society (1813) oraz członkiem Catch Club. W latach 1812–37 pełnił funkcję organisty w Belgrave Chapel, od 1838 w Charterhouse. W 1847 został członkiem Royal Academy of Music w Sztokholmie. W 1813 poślubił córkę Callcotta, Elizabeth. W 1829 podczas pobytu Mendelssohna w Anglii zawarł z nim znajomość, która przerodziła się w bliską przyjaźń. Z pięciorga dzieci Horsleya najmłodszy syn Charles Edward zyskał uznanie jako organista i kompozytor, a najstarszy John Callcott był malarzem; jest uznawany za projektanta pierwszej kartki bożonarodzeniowej (1847).

William Horsley zdobył sławę, przede wszystkim jako kompozytor glees, które odznaczały się dużym ładunkiem emocjonalnym, elegancją i prostotą faktury kontrapunktycznej. Jego glees: By Celia’s Arbour, O, Nightingale, Now the storm begins in lover są najlepszymi przykładami tej szczególnej kategorii angielskich kompozycji i za życia kompozytora, podobnie jak ballady Gentle  Lyre, The Sailor’s Adieu, cieszyły się dużą popularnością z uwagi na piękno linii melodycznej. Ich akompaniament jednak był suchy i monotonny. Z muzyki religijnej, w większości zapomnianej, hymny Belgrave (1819) i Horsley (1844) do dziś śpiewane są w kościele anglikańskim. Twórczość instrumentalna Williama Horsley’a, obejmująca utwory fortepianowe oraz trzy zagubione symfonie na orkiestrę, nie ma większego znaczenia. W swoich pismach teoretycznych reprezentował poglądy konserwatywne, uznawał jedynie ścisłe, tradycyjne reguły harmonii.

Literatura: Rosamund Brunel Gotsch (wyd.) Mendelssohn and his Friends in Kensington: Letters from Fanny and Sophy Horsley Written 1833–36, Oxford, 1934; Archive of the Horsley family. https://archives.bodleian.ox.ac.uk/repositories/2/resources3223