Hamlisch [hˊæmlysz] Marvin, właściwie Marvin Frederick Hamlisch, *2 VI 1944 Nowy Jork, †6 VIII 2012 Los Angeles, amerykański kompozytor, pianista i aranżer. Już w 1951 uczył się w Juilliard School of Music, a następnie w Queen’s College w Nowym Jorku, wzbudzając podziw swą umiejętnością improwizowania. Mając 18 lat, został dyrektorem muzycznym w Equity Library Theatre Production w Nowym Jorku. Sukces, jaki odniosła jego piosenka Travellin’ Man w wykonaniu L. Minnelli (1963), sprawił, że Hamlisch zainteresował się twórczością piosenkarską. W 1965 L. Gore spopularyzowała pierwszy przebój Hamlischa Sunshine, Lollipops and Roses, zaś Minnelli zaangażowała go jako pianistę do swych recitali estradowych. W 1968 Hamlisch trafił do Hollywood: skomponował muzykę do The Swimmer, potem m.in. do filmów Bierz forsę i w nogi (Take the Money and Run), The April Fools (1969), Kotch (przebój Life Is What You Make It), Bananas (1971) i Save the Tiger (1973). W 1973 Hamlisch otrzymał trzy Oskary: za muzykę i piosenkę tytułową do filmu Tacy byliśmy (The Way We Were) i opracowanie muzyki S. Joplina do Żądła (The Sting). Ponadto napisał piosenki do filmów: The Prisoner of Second Avenue (1975), Szpieg, który mnie kochał (The Spy Who Loved Me, przebój Nobody Does It Better, 1977), Same Time, Next Year, Ice Castles (1978), Starting Over (1979), Zwykli ludzie (Ordinary People, 1980), Wybór Zofii (Sophie’s Choice), I Ought to Be in Pictures (1982), Shirley Valentine (1989), The Mirror Has Two Faces (1996). Hamlisch odniósł również wiele sukcesów w dziedzinie musicalu: A Chorus Line (1975, przeboje One, What I Did For Love nagrane później m.in. przez J. Mathisa, T. Bennetta, Sh. Bassey i A. Williamsa), They’re Playing Our Song (1979). Jako pianista Hamlisch zdobył największą popularność w 1974, kiedy wraz ze swoim zespołem nagrał nagrodzony Złotą Płytą ragtime The Entertainer Joplina do filmu Żądło. Jest jednym z 17 laureatów wszystkich czterech najważniejszych nagród w przemyśle muzycznym: Emmy, Grammy, Oscar i Tony.
