Hallyday [alidˊε] Johnny, właściwie Jean-Philippe Smet, *15 VI 1943 Paryż, †5 XII 2017 Marnes-la-Coquette, francuski piosenkarz, gitarzysta, kompozytor i aktor. Samouk. W 1954 debiutował w filmie Widmo (Les Diaboliques), w 1959 miał debiut estradowy w rewii Paris-cocktail, w 1960 wydał pierwszą płytę T’aimer follement. W 1961 miał miejsce właściwy początek jego kariery artystycznej: udział w filmie Dossier, recitale w paryskiej Alhambrze i Olympii. Wkrótce Hallyday wylansował pierwsze przeboje Retiens la nuit i Viens danser le twist (Let’s Twist Again z repertuaru Ch. Checkera). Wystąpił m.in. w Les Parisiennes (1962), autobiograficznym filmie D’où viens-tu, Johnny?, Szukajcie gitary! (Cherchez l’idole, 1964), zdobywając dyskusyjne miano „nowego Elvisa Presleya”. Jako aktor filmowy wykazał się potem nieoczekiwanym profesjonalizmem, grał w dreszczowcu, spaghetti-westernie, komedii, dramacie wojennym, serialu kryminalnym (1989, tytułowa rola detektywa Davida Lansky’ego), za partnerów miał prawdziwe gwiazdy kina, m.in. S. Signoret, C. Deneuve, O. Wellesa, G. Depardieu. W 2017 w filmie muzycznym Facet do wymiany (Rock’n’Roll) Johnny Hallyday zagrał siebie. Wsławił się nie tylko francuskimi wersjami przebojów amerykańskich, lecz również wykonaniem piosenek napisanych specjalnie dla niego: L’idole des jeunes, Quand revient la nuit, Je t’aime, Le feu, Jeune homme, Que je t’aime, J’ai problème (w duecie z żoną, piosenkarką S. Vartan), La musique que j’aime, Dernière l’amour, Toujours là, Rock’n’roll attitude oraz setek innych. Ogromną popularność Hallydaya we Francji potwierdził w 1979 jego recital w Paryżu z okazji 20-lecia działalności artystycznej. W 2000 program piosenkarza 100% Johnny Hallyday: Live à la Tour Eiffel obejrzała na żywo półmilionowa publiczność i prawie 10 milionów telewidzów. Pośmiertny longplay Hallydaya My Country Is Love trzeciego dnia sprzedaży zdobył tytuł Diamentowej Płyty. Wierny rock and rollowi, w jego wykonaniu muzyce wyjątkowo motorycznej, ekspresyjnej, dynamicznej, nierzadko prowokacyjnej, Hallyday znalazł we Francji wielu następców: V. Taylora, E. Mitchella, C. François. W 1966 występował w Polsce.
Literatura: D. Filipacchi Johnny raconte Hallyday, Paryż 1979.
