Haley [hʹejly] Bill właśc. William John Clifton Haley, *6 VII 1925 Highland Park (Michigan), †9 II 1981 Harlingen (Teksas), amerykański gitarzysta i wokalista. Od 15. roku życia grał muzykę country and western, m.in. z zespołami Downhomers i Four Aces of Western Swing, z którym w 1948 dokonał pierwszych nagrań. W 1949 był prezenterem w rozgłośni radiowej w Chester (Pensylwania) oraz założył zespół country Saddlemen. Na początku lat 50. zaczął nagrywać także „białe” wersje przebojów rhythm and bluesa; zbiegło się to ze zmianą nazwy zespołu Haleya na The Comets. Pierwszy bestseller Haleya to jego Crazy Man Crazy (1953). W 1954 Haley nagrał przebój afroamerykańskiego wokalisty Joe Turnera Shake, Rattle and Roll oraz Rock Around the Clock M. Freedmana i J. Myersa, jeden z najsłynniejszych potem standardów rock and rolla, muzyczny temat przewodni filmu Blackboard Jungle (1955). W 1956 Haley i The Comets zaprezentowali kilka swoich największych przebojów w filmie Rock Around the Clock. Szczyt powodzenia Haleya w Ameryce przypadł na lata 1955–56; dłużej był popularny w Europie (sensacyjne tournées po Wielkiej Brytanii w 1957 i po RFN w 1958). Pozostając przy swoim dawnym stylu, dawał w latach 60. okazjonalne występy dla wiernych wielbicieli. Na przełomie lat 60. i 70., w okresie renesansu starego rock and rolla, występował znów w wypełnionych salach podczas tournée po Stanach Zjednoczonych, udokumentowanego filmem Let the Good Times Roll.
Haley był pierwszym białym muzykiem grającym rock and rolla. W wersji Haleya i jego zespołu był to uproszczony pod względem wyrazowym rhythm and blues (Crazy Man Crazy) oraz melodie dixielandowe (np. When the Saints Go Marching In) i country grane (nie było to regułą) z przejętą z rhythm and bluesa akcentacją na 1 i 3 w takcie 4/4. Instrumentarium (saksofon, gitara elektryczna) wywodziło się z rhythm and bluesa, a styl śpiewu i gry na instrumentach – z country and western. The Comets prezentowali wzorowany na zespołach afroamerykańskich show estradowy (potrząsanie instrumentami, obroty, gra na leżąco), którego elementy przejęły potem angielskie zespoły rockandrollowe.
Literatura: J. Swenson Bill Haley. The Daddy of Rock and Roll, Nowy Jork 1983.
