Derey Błażej, *ok. 1587 Siewierz, †12 V 1666 Kraków, polski malarz miniaturzysta, poeta, kompozytor. W 1616 wstąpił do zakonu dominikanów w Krakowie, gdzie w 1627 otrzymał święcenia kapłańskie. W 1630 był kapelanem starosty Jana Bykowskiego w Sieradzu. Prawdopodobnie przed powrotem do Krakowa przebywał w innych dominikańskich klasztorach, m.in. w Poznaniu.
Derey opracował wielogłosowo 3 utwory kościelne – Bogurodzicę, Patrem masoviticum, Missarum in choro decantations z 1630 i sekwencję ku czci św. Jacka Salvatorem collaudamus. Derey był wydawcą i autorem tekstów zbioru Nabożne pieśni, które przy gromadnym odprawianiu różańców tak błogosławionej Panny Marii, jak też najświętszego imienia Jezus śpiewane być mogą, wydane przez Błażeja Dereja, Kraków 1645. Cztery z tych pieśni mają 4-głosowe melodie opracowane przez Franciszka Liliusa, pozostałe zawierają jedynie odniesienie do popularnych wówczas melodii. Derey wydał również Antiphonarium (...) pars hyemalis (Kraków 1655), uwzględniające dominikańską reformę chorału dokonaną przez członka zakonu Izajasza z Lipnicy.
Jako malarz miniaturzysta Derey odnawiał stare iluminowane księgi liturgiczne biblioteki krakowskiego klasztoru dominikanów. Kopiował też i ozdabiał nowe, jak np. Antyfonarz z 1627 roku, a także Graduały m.in. z lat 1632, 1633.
Literatura: R. Świętochowski Tradycje muzyczne zakonu kaznodziejskiego, „Muzyka” 1963 nr 1-4; T. Maciejewski, wstęp do faksymilowego wydania Nabożnych pieśni, Warszawa 1977; Życie muzyczne w klasztorach dominikańskich w dawnej Rzeczpospolitej, red. A. Patalas, „Acta Musicologica Universitatis Cracoviensis” 31, Kraków 2016.
