Borowicka Iwona, z domu Grochulska, *6 III 1929 Łódź, †30 VIII 1984 Kraków, polska śpiewaczka i tancerka. Ukończyła szkołę baletową Z. Dąbrowskiego w Łodzi, śpiewu uczyła się u G. Orłowa, następnie u J. Tisserant-Parzyńskiej. Od 1946 występowała jako tancerka, następnie koryfejka w Teatrze Komedii Muzycznej „Lutnia” w Łodzi, tamże rozpoczęła karierę wokalną (od nagłego zastępstwa w roli Arseny w Baronie cygańskim J. Straussa została solistką śpiewaczką). W 1954 zadebiutowała z sukcesem w Krakowie jako Marica w Hrabinie Maricy I. Kálmána. Przez blisko dwa lata śpiewała w Łodzi i w Krakowie, gdzie zdecydowała się pozostać. Była niekwestionowaną gwiazdą sceny operetkowej Miejskiego Teatru Muzycznego (później Opera i Operetka) w Krakowie. Występowała m.in. w Hrabinie Maricy (1954) i Księżniczce cyrkówce (1956) Kálmána, Krainie uśmiechu i Wesołej wdówce (1955) oraz w Hrabim Luxemburg (1967) F. Lehára, Nocy w Wenecji (1957), Baronie cygańskim (1965) i Wiedeńskiej krwi (1968) J. Straussa, Wiktorii i jej huzarze P. Ábraháma (1958), Clivii N. Dostala (1960), Krysi leśniczance G. Jarno (1961), Życiu paryskim J. Offenbacha (1962), My fair Lady F. Loewego (1966), Ptaszniku z Tyrolu C. Zellera (1967). W operetkach tych grała wielokrotnie różne role; niekiedy występowała gościnnie w innych miastach. Z końcem sezonu 1978/79 z okazji jubileuszu 35-lecia pracy artystycznej zaśpiewała Sylvię w Księżniczce czardasza Kálmána. Odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim (1975) i Komandorskim (1983) Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką miasta Krakowa. Dwukrotnie była wybierana najmilszą aktorką Krakowa; dokonała licznych nagrań.
Borowicka była jedną z ostatnich wielkich primadonn operetkowych w dziejach polskiej sceny muzycznej. Obdarzona sopranem o pięknym, metalicznym brzmieniu, dużej skali i wolumenie, wyrównanym we wszystkich rejestrach, a także talentem aktorskim, umiała nadać kreacjom scenicznym własny, niepowtarzalny ton.
Literatura: B. Berger, M. Gdowska Kronika, w: Almanach sceny polskiej 1983/84, Warszawa 1987.
