Białecki Wojciech, Albertus Weiss, †1726 Królewiec, polski zakonnik. Przeszedł na luteranizm i działał w Prusach Wschodnich. Przed 1726 był kantorem polskiego kościoła św. Mikołaja w Królewcu oraz kantorem przy szkole polskiej. Tłumaczył teksty niemieckich pieśni protestanckich dla polskich ewangelików, zamieszczając je w wydawanych w tym czasie kancjonałach polskich, m.in. w kancjonale królewieckim z 1708. Białecki uchodzi też za kompozytora polskich pieśni protestanckich. W 1713 wystąpił z pisemną krytyką zbioru Nowo Wydany Kancyonal, albo Pieśni na chwałę Boga w Troycy S. iedynego (Królewiec 1708 drukarnia „Dziedziców” F. Reussnera; nowe wydanie kancjonału królewieckiego z 1684 opracował J.J. Graeber), która wywołała szeroką polemikę w tamtejszych kołach duchownych i spowodowała interwencję władz pruskich (rozporządzenie króla Fryderyka Wilhelma I z 1719 w sprawie poprawek i uzupełnień do tego kancjonału) oraz doprowadziła w 1723 do nowego wydania.
