Wolff August Robert, *10 I 1833 Zgierz, †20 VIII 1910 Sopot, polski księgarz i wydawca. Praktykę zawodową odbył razem z G. Gebethnerem w księgarni F. Spiessa, nabytej w 1848 przez R. Friedleina. W 1857 otworzył z G. Gebethnerem w Warszawie księgarnię i wydawnictwo p.n. Gustaw Gebethner i Spółka (już od 1861 Gebethner i Wolff). Wolff zajmował się tylko sprawami wewnętrznymi, organizacją pracy w firmie. Jego sumienność i rozwaga stanowiły doskonałe uzupełnienie żywej i pełnej pomysłów osobowości wspólnika. Zakres tematyczny produkcji wydawniczej firmy był bardzo szeroki, z tendencją do wydawania książek napisanych w języku polskim. Obok literatury pięknej i podręczników, wydawnictw periodycznych i kartograficznych ważną pozycję stanowiły druki muzyczne; jedną z pierwszych większych publikacji była Halka S. Moniuszki (wyciąg fortepianowy 1858, partytura 1861) oraz wyciąg fortepianowy opery F. Dobrzyńskiego Monbar czyli Flibustierowie (1863). Wydano też wszystkie dzieła F. Chopina i wiele innych utworów S. Moniuszki. W 1863 Wolff został uwięziony razem z Gebethnerem w Cytadeli za przechowywanie rękopisów dla prasy powstańczej. W latach 1873–88 należał z Gebethnerem do Spółki Wydawniczej Księgarzy Warszawskich, zainicjowanej przez M. Orgelbranda. W 1874 Gebethner i Wolff założyli filię w Krakowie i w 1875 odkupili drukarnię od W.L. Anczyca. Przez wiele lat byli też współwłaścicielami „Kuriera Warszawskiego”, potem „Kuriera Codziennego” i wreszcie od 1882 „Tygodnika Ilustrowanego”. W 1899 założyli Kasę Przezorności i Pomocy Warszawskich Pomocników Księgarskich, zaś w latach 1902–05 Wolff był pierwszym prezesem Delegacji Księgarskiej przy sekcji V warszawskiego oddziału Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu, która przekształciła się w Związek Księgarzy Polskich. Wolff był członkiem wielu instytucji i organizacji społecznych, m.in. Towarzystwa Rolniczego, Towarzystwa Dobroczynności, Towarzystwa Muzycznego i Zgromadzenia Kupców Warszawskich. Wspomagał darami książkowymi warszawskie biblioteki więzienne. W 1885 do firmy przystąpił jego syn Józef (1862–1918), który od 1887 był redaktorem naczelnym „Tygodnika Ilustrowanego”, od 1902 wspólnikiem i od 1910 głównym dyrektorem firmy. W 1895 pracę w księgarni podjął drugi syn Gustaw (1872–1951), który po 1910 prowadził firmę z bratem Józefem, a po jego śmierci z Janem Stanisławem Gebethnerem (1894–1981); zob. także hasło Gebethner.
