Webbe, Samuel (st.)

Webbe [^ueb] Samuel starszy, *7 X 1740 Londyn lub Minorka, †25 V 1816 Londyn, angielski kompozytor i organista. Od 11. roku życia przez 7 lat uczył się zawodu stolarza, następnie pracował jako kopista dla londyńskiego wydawcy muzycznego J. Welckera. Naukę muzyki pobierał u Ch. Barbandta. Aktywnie działał w instytucjach muzycznych Londynu, szczególnie w stowarzyszeniach kultywujących glee. W 1766 zdobył medal Noblemen’s and Gentlemen’s Catch Club za kanon O That I Had Wings, w 1771 został członkiem klubu, a w 1794 jego sekretarzem (do 1812). Od 1770 był członkiem Royal Society of Musicians, od 1787 do końca życia bibliotekarzem nowo założonego (m.in. przez J.W. Calcotta) Glee Club, później także towarzystwa muzycznego Concentores Sodales, powstałego w 1798. Występował jako śpiewak (bas) w teatrach, m.in. w Covent Garden i Drury Lane.

Webbe starszy był w Londynie organistą w kaplicach ambasad krajów katolickich (sam był katolikiem): Sardynii (ok. 1775–95), Portugalii (1776–97), Hiszpanii (od 1798), Bawarii. Do jego uczniów należeli Ch. (II) i W. Knyvett oraz V. Novello.

Webbe starszy komponował głównie muzykę wokalną; jest autorem ok. 300 świeckich utworów w języku angielskim (do wielu napisał też teksty), które zostały wydane i cieszyły się dużą popularnością ówcześnie i w późniejszych latach; były publikowane w wersjach oryginalnych i w opracowaniach do początku XX w. Kompozytor zdobył sławę głównie jako jeden z najwybitniejszych, obok B. Cooke’a, J.W. Calcotta, S. Paxtona, autor glees. Jego wieloczęściowe, polifoniczne glees uważane są za reprezentatywne dla tego gatunku; do najpopularniejszych należą: Glorious Apollo, When Winds Breathe Soft, Swiftly from the Mountain’s Brow, Discord, Dire Sister, Thy Voice, o Harmony, Come, Live with Me.

Drugi nurt w twórczości Webbe’a starszego tworzy muzyka religijna, w dużej części komponowana na potrzeby katolickich kręgów placówek dyplomatycznych w Londynie. Przeznaczone prawdopodobnie do wykonania amatorskiego, utwory te – utrzymane najczęściej w prostym stylu, z dominującą homofonią, niekiedy (jak msze z 1792) tylko 2-głosowe – mają budowę okresową i nieskomplikowaną harmonię (jedynie odcinki przeznaczone dla solistów cechuje bardziej kunsztowny charakter). Utwory religijne Webbe’a starszego opracował i wydał V. Novello, w takich wersjach funkcjonowały do początku XX w., a pojedyncze kompozycje (zwłaszcza hymny, np. O Salutaris, znany jako Melcombe) są wykorzystywane do dziś.

Literatura: J.M. Knapp Samuel Webbe and the Glee, „Music and Letters” XXXIII, 1952; The Catalogue of Printed Music in the British Library to 1980, t. 59, wyd. R. Balchin, Londyn 1987; Ph. Olleson The London Roman Catholic Embassy Chapels and Their Music in the Eighteenth and Early Nineteenth Centuries, w: Music in Eighteenth-century Britain, red. D. Wyn Jones, Aldershot 2000; B. Robins The Catch Club in 18th-century England, „Early Music” XXVIII/4, 2000; Ch. Price The English Glee, „Lied und populäre Kultur / Song and Popular Culture” LXV, 2020; J. Caldwell Catholic Church Music in Eighteenth-century Britain, w: British Music, Musicians and Institutions, c. 1630–1800. Essays in Honour of Harry Diack Johnstone, księdze pamiątkowej H.D. Johnstone’a, red. P. Lynan, J. Rushton, Woodbridge 2021; [Samuel Webbe], „Gentleman’s Magazine” 1816, t. 86, supl., s. 643–644, https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=uc1.aa0001699578&seq=669.