Tutino Marco, *30 V 1954 Mediolan, włoski kompozytor. Studiował w konserwatorium w Mediolanie grę na flecie oraz kompozycję u G. Manzoniego (dyplom 1982), już w latach 80. zdobył opinię jednego z najwybitniejszych kompozytorów włoskiego młodszego pokolenia, a duży rozgłos przyniosła mu w 1990 opera La lupa, napisana na zamówienie wydawnictwa Sonzogno, przewidziana do wystawiania z Cavalleria rusticana P. Mascagniego. W latach 1998–2002 Tutino był kompozytorem rezydentem Fondazione Arena – Teatro Filarmonico di Verona, w 2002 objął funkcję dyrektora artystycznego Teatro Regio w Turynie, ponadto uczy harmonii i kontrapunktu w konserwatorium w Mediolanie.
Już w swej wczesnej twórczości (Stanze) Tutino dystansował się od awangardy, występował przeciwko jej hermetyzmowi i stał się jednym z czołowych przedstawicieli nurtu postmodernistycznego w muzyce włoskiej. Wykorzystywał swobodnie różne style i techniki muzyki przeszłości, wplatając je w kontekst współczesności; stylistyka jego utworów sięga od idiomu neobarokowego do rocka i muzyki pop, od „minimal music” do rosyjskiego folkloru (Pugacev) i argentyńskiego tanga (Tangoscuro). Postawę estetyki Tutina i jego dążenia do „werystycznej” syntezy oddaje doskonale opera La lupa, w której teraźniejszość zderza się z przeszłością i na równych prawach spotykają się najrozmaitsze rodzaje muzyki, m.in.: tradycyjne arie operowe i fragmenty rodem z musicali, epizody dość skomplikowane strukturalnie i cytaty z przebojów popularnych piosenkarzy włoskich. Także w utworach instrumentalnych i orkiestrowych Tutino stosuje podobne metody, które mają ułatwić nieodzowny dla współczesnego kompozytora kontakt ze słuchaczami.
Kompozycje
orkiestrowe:
Andrea, o i ricongiunti, symfonia 1980
La foresta incantata 1982
Poemetto d’estate na fortepian, trio smyczkowe i orkiestrę, 1982
Sinfonietta 1994
na orkiestrę kameralną:
Stanze 1979
Visite guidate 1984
Chimera na flet i orkiestrę smyczkową, 1988
Il giardino segreto na orkiestrę smyczkową, 1990
Ferite leggere na big-band, 1984
Arie na big-band, 1987
kameralne:
Quintetto d’ombre na klarnet i kwartet smyczkowy, 1979
Trio cantato na trio smyczkowe, 1980
Koncert na skrzypce i 7 instrumentów dętych, 1982
Gran partita na 10 instrumentów dętych, 1982
Light Sonata dla 10 wykonawców, 1983
Invito alle danze na flet, gitarę i fortepian, 1983
Tangoscuro na skrzypce, gitarę, bandoneon, fortepian i kontrabas, 2000
Alto na flet, wiolonczelę i wibrafon, 2001
na instrumenty solo:
2 nottumi na fortepian, 1980
Mad Time Rag na fortepian, 1983
Nella voliera na 4 ręce, 1982, wersja na orkiestrę smyczkową, 1982
Improvviso na harfę, 1981
The Game is Over na flet, 1983
The Game is Lost na klarnet, 1985
The Game is Broken na obój, 1988
Chimera sola na skrzypce, 1989
wokalno-instrumentalne:
na głos i fort.:
2 arie na głos i fortepian, sł. G. Pontiggia, 1989
2 canti antichi na głos i fortepian, 1989
Tutti li miei penser na sopran, flet, klarnet i kwartet smyczkowy, sł. z Vita nuova Dantego, 1981
Fantasmi rapiti na sopran i orkiestrę kameralną, sł. G. Pontiggia, 1989
Friedrich Lieder na sopran, recytatora i orkiestrę, sł. G. Di Leva i inni, 1992
Black Beauty, rapsodia chóralna na sopran, chór i orkiestrę, sł. E. Herbert i J. Donne, 1986
Pugacev, melodramat na tenor, chór, recytatora i orkiestrę, sł. G. Di Leva, 1997
Canto di pace na tenor, chór i orkiestrę, sł. K. Wojtyła i kompozytor, 2003
sceniczne:
Pinocchio, opera, libr. L. Brunetta wg C. Collodiego, 1984, wyst. Genua, 1985
Cirano, opera, libr. D. Bramati wg E. Rostanda, 1987, wyst. Alessandria 1987
Vite immaginarie, „dramma concertante”, libr. G. Di Leva wg. Schwoba i innych, 1989, wyst. Modena 1990
La lupa, opera, libr. G. Di Leva wg G. Vergi, 1990, wyst. Livorno 1990
Vita, opera, libr. P. Valduga wg M. Edison, 2002, wyst. Mediolan 2003
Il gatto con gli stivali, musical wg Ch. Perraulta, wyst. Werona 1992
Peter Pan, „dialogo concertante” na sekstet instrumentalny, aktorów, śpiewaków i orkiestrę, libr. M. Serra wg J.M. Barriego, 1999, wyst. Werona 2002
Le bel indifférent, opera, libr, kompozytor i P.L. Pizzi wg J. Cocteau, wyst. Macerata 2005
Dylan Dog, „azione coreografica” na sopran, klarnet, aktorów, tancerzy i orkiestrę, 1999, wyst. Werona 1999
***
Cose preziose na flet i live electronics, 2000
