Taglietti, Giulio

Taglietti [tali´ɛtti] Giulio, *ok. 1660 Brescia, †1718 Brescia, włoski skrzypek i kompozytor. Jedynie z jego publikacji wiadomo, że od 1695 prawdopodobnie do końca życia uczył w jezuickim Collegio dei Nobili w Brescii. W tym czasie wydał w Wenecji, Bolonii, Amsterdamie i Londynie co najmniej 13 zbiorów, z których zachowało się 10. Obejmują one 20 sonat a 3, 24 sonaty a 2, 30 sonat na wiolonczelę solo i basso continuo, 10 sonat na skrzypce solo i basso continuo oraz 38 koncertów i sinfonii a 3, a 4 i a 5. Twórczość Tagliettiego cieszyła się uznaniem współczesnych, o czym świadczą reedycje jego druków i pochlebne opinie, w których porównywany jest do A. Corellego. Do najwybitniejszych i najbardziej oryginalnych utworów Tagliettiego należą koncerty. Większość z Concerti e sinfonie op. 2 (Wenecja 1696), Concerti op. 4 (Wenecja 1699 – zaginione, Amsterdam ²1709), Concerti op. 8 (Wenecja 1710) oraz Concerti op. 11 (Bolonia 1713) stanowią typowo weneckie formy 3-częściowe; koncerty 4- i 5-częściowe utrzymane są w formie sonaty da chiesa. W częściach szybkich występują formy ritornelowe, fugowane lub taneczne, części wolne są krótkie, modulujące i kształtowane swobodnie. Koncerty z op. 2 i 4 należą jeszcze do typu concerto ripieno, natomiast w op. 8 i 11 Taglietti zamieścił utwory typu concerto grosso oraz koncerty na skrzypce solo.

Literatura: M. Bizzarini Diffusione della sonata a tre nella Brescia di fine Seicento: Il ruolo del Collegio de’ Nobili w: Barocco padano I, red. A. Colzani, A. Luppi, M. Padoan, Como 2022; P. Wilk Giulio Taglietti i jego koncerty z op. 8 i 11 w: Muzyka jest zawsze współczesna: Studia dedykowane Profesor Alicji Jarzębskiej, red. A. Sitarz, M. Woźna-Stankiewicz, Kraków 2011.