Solnitz [sʹolnyc], Solniz, Sollnitz, Anton Wilhelm, *ok. 1708 Czechy, †ok. 1753 Lejda, niderlandzki kompozytor czeskiego pochodzenia. Pod koniec lat 30. XVIII w. osiadł w Lejdzie, gdzie w 1743 wstąpił na uniwersytet. Prowadził ożywioną działalność kompozytorską. W 1738 wykonano symfonię Solnitza z okazji jubileuszu 100-lecia Stadsschouwburg (teatru miejskiego) w Amsterdamie; programy koncertów, m.in. w Hadze (1751) oraz katalogi i zapowiedzi wydawnicze (N. Selhofa, Breitkopfa) dokumentują popularność jego utworów, stanowią także źródło informacji o kompozycjach zaginionych. Większość utworów Solnitza wydano w Amsterdamie.
Twórczość Solnitza należy do okresu przejściowego i zawiera zarówno cechy charakterystyczne dla stylu późnego baroku, jak i stylu galant. Symfonie op. 1 i op. 3, wykazujące silne wpływy muzyki G.B. Sammartiniego, zaliczane są do pierwszych utworów tego gatunku w muzyce niderlandzkiej.
Literatura: J.W. Lustig Notes on Dutch Musicians, w: F.W. Marpurg Kritische Briefe über die Tonkunst, t. 2, Berlin 1763, przedr. Hildesheim 1973.
sinfonie na 2 skrzypiec, altówkę i b.c.: 12 op. 1, wyd. Amsterdam ok. 1738, 6 op. 3, wyd. Lejda ok. 1745
Divertissements op. 2, na 2 rogi/2 klarnety, wyd. Amsterdam ok. 1740, zaginione
sonaty triowe: 6 na 2 skrzypiec i b.c., jako op. 1, wyd. Londyn ok. 1750, 6 na 2 flety/2 skrzypiec i b.c., jako op. 2, wyd. Londyn ok. 1751
6 sonat na 2 flety, wyd. Amsterdam ok. 1738
w rękopisach zachowane m.in. 6 symfonii, 12 sonat na 2 skrzypiec i klawesyn, trio na 2 skrzypiec i instrumenty basowy, 4 sonaty na 2 skrzypiec, altówkę i instrument basowy
