Sheng, Bright

Sheng [szeŋ] Bright, *6 XII 1955 Szanghaj, chiński kompozytor zamieszkały w Stanach Zjednoczonych. Od 4. roku życia matka uczyła go gry na fortepianie, w czasie rewolucji kulturalnej przez 7 lat pracował w ludowym zespole muzyczno-tanecznym w prowincji Chinhai, w pobliżu granicy Tybetu. W 1978 wstąpił do reaktywowanego konserwatorium w Szanghaju i po uzyskaniu dyplomu z kompozycji wyjechał w 1982 do Stanów Zjednoczonych, studiował u G. Perle’a w Queens College (City University of New York), następnie w Columbia University u M. Davidovsky’ego, w 1993 uzyskał tytuł doktora. Od 1995 uczy w University of Michigan w Ann Arbor, w latach 1989–92 był kompozytorem-rezydentem przy Lyric Opera w Chicago, dla której napisał operę The Song of Majnun, w latach 1992–95 także przy Seattle Symphony Orchestra. Otrzymał m.in. stypendia fundacji Guggenheima (1990), Guggenheima (1990) i Rockefellera (1991), wśród wielu nagród z 1995 nagroda Kennedy Center w Waszyngtonie. W 1996 przyjechał do Chin po 14-letniej nieobecności, by skomponować zamówiony dla Yo Yo Ma koncert na wiolonczelę i tradycyjne instrumenty chińskie.

Dążeniem Shenga jest łączenie muzyki, a szerzej kultury Wschodu i Zachodu bez zacierania ich odrębności. Sławę przyniósł mu utwór będący dramatycznym obrazem rewolucji kulturalnej w Chinach, którego tytuł H’un ma podwójne znaczenie: rany lub blizny. Wykonywany przez czołowe orkiestry amerykańskie, m.in. w Nowym Jorku, Chicago, Cleveland i San Francisco, zaprezentowany został w 1993 w Europie podczas tournée Filharmonii Nowojorskiej. Pokrewne podłoże programowe ma trenodia Nanking! Nanking!, poświęcona pamięci ofiar masowej eksterminacji ludności cywilnej, dokonanej przez okupacyjne wojska japońskie w 1937. Instrument solowy pipa symbolizuje ofiarę terroru, która ocalała i stała się świadkiem zbrodni. Opera The Song of Majnun została osnuta na wątku islamskim, ale kompozytor wykorzystał w niej tybetańskie melodie ludowe, łącząc je ze współczesnym językiem dźwiękowym i efektowną instrumentacją.