Seraphin [seraf’in], Seraphinus, Seraphini, Serafin, Serafino, Serafini, Sanctus, Santo, *1 XI 1699 Udine, †po 1758, włoski lutnik. Od ok. 1720 notowany w Wenecji. Ok. 1730 rozwinął indywidualny styl, posiadający cechy instrumentów rodziny Amatich i F. Rugeriego, a także elementy stylu J. Stainera. Seraphin był jednym z wiodących przedstawicieli weneckiej szkoły lutniczej; miał ogromny wpływ na pozostałych reprezentantów szkoły, był wysoko oceniany już przez współczesnych. Od ok. 1740 stopniowo zmieniał swój styl uwypuklając poszczególne elementy instrumentów. Doskonale dobrany materiał, staranne opracowanie krawędzi i żyłki oraz żółtoczerwony lakier to cechy jego warsztatu lutniczego. Na instrumentach Seraphina koncertowali H. Vieuxtemps oraz J. Szigeti. Wybitnym lutnikiem weneckim był też jego bratanek, Giorgio Seraphin (ok. 1726–1775), którego instrumenty nie dorównują jednak skrzypce Seraphina.
Literatura S. Toffolo Antichi strumenti veneziani 1500–1800. Quattro secoli di liuteria e cembalaria, Wenecja 1987; R. Regazzi The Complete Luthier’s Library, Bolonia 1990.
