Senallié, Jean-Baptiste

Senallié [s^enaljʹɛ], Senallier, Senaillé, Senaillié, Senaillier, Jean-Baptiste, *23 XI 1687 Paryż, †15 X 1730 Paryż, francuski skrzypek i kompozytor. Syn Jeana Senallié’a, skrzypka w zespole 24 Violons du Roi. Kształcił się u J.-B. Aneta młodszego i prawdopodobnie T.A. Vitalego w Modenie. Od 1713 do końca życia (z przerwą w 1atach 1717–20) był członkiem 24 Violons du Roi. W 1717 wyjechał do Włoch, do 1719 przebywał na dworze w Modenie. W 1720 powrócił do Paryża. W 1728 Senallié oraz J.-M. Leclair starszy zaangażowani zostali jako wirtuozi przez dyrekcję Concert Spirituel, jednak Senallié krótko już cieszył się tym prowadzącym do sławy wyróżnieniem. W Paryżu Senallié był bardzo aktywny jako pedagog, wykształcił wielu francuskich skrzypków.

Senallié należał do licznej grupy francuskich kompozytorów 1. połowy XVIII w., którzy adaptowali do francuskiej muzyki skrzypcowej włoskie wzory, głównie A. Corellego. Odegrali oni dużą rolę w rozwoju francuskiej szkoły skrzypcowej. Senallié przejął od Corellego 4-częściowy cykl sonatowy o układzie: wolna-szybka-wolna-szybka. Nawiązując do dworskiego typu sonaty da camera nadawał, zwłaszcza początkowo, poszczególnym częściom charakter francuskich tańców. Sonaty skrzypcowe Senallié’a cieszyły się w Paryżu dużym powodzeniem dzięki pełnej wdzięku melodyce, przeważnie żywej, finezyjnej rytmice i przejrzystej fakturze; tylko niekiedy Senallié wprowadzał technikę fugowaną. Wiele sonat prezentuje średni stopień trudności technicznych. Spośród środków zaawansowanej techniki skrzypcowej Senallié posługiwał się m.in. grą w wysokich pozycjach; skomplikowane problemy techniczne zawierają zwłaszcza utwory z III zbioru.

Literatura: A.L. Kish Jean-Baptiste Senallié. His Life, his Time and his Music, 2t., dysertacja Bryn Mawr College (Pensylwania), 1964 (zawiera wszystkie zbiory sonat Senallié’a).