Santini, Prospero

Santini, Sanctinus, Prospero, włoski kompozytor działający w Rzymie na przełomie XVI i XVII w. Ok. 1599 Santini był członkiem kongregacji oratorianów. W zbiorowych drukach rzymskich z latach 1591–1600 wydano 4 jego 3-głosowe canzonette spirituali (w 2 zachowany tylko Altus, w 1 zachowane Altus i Bassus) oraz cztery 4-głosowe laude charakteryzujące się typową dla tych gatunków prostotą. Druk Selectae cantiones… zredagowany przez F. Constantina (Rzym 1614) oraz Tabulatura pelplińska zawierają jego motet Angelus Domini na 2 chóry 4-głosowe, w którym przeważa faktura homorytmiczna. Santini był także, obok m.in. G. Palestriny, A. Stabilego i F. Soriana, współautorem zachowanej w rękopisie 12-głosowej mszy Cantantibus organis, opartej na motecie Palestriny. Nic nie wiadomo o pokrewieństwie Santiniego z Marsiliem Santinim, twórcą madrygałów zachowanych w Il primo libro de madrigali a cinque voci (Wenecja 1604) oraz w druku zbiorowym (Norymberga 1604) i rękopisach.