Ravn, Hans

Ravn [ra^un] Hans Mikkelsen, Johannes Michaeli Corvinus, *ok. 1610 okolice Grenå (Jutlandia), †10 VIII 1663 Ørslev (Zelandia), duński teoretyk muzyki, nauczyciel i duchowny. W latach 1631–34 studiował teologię na uniwersytecie w Kopenhadze (tytuł magistra otrzymał w 1641), następnie uczył w szkole w Herlufsholm, od 1640 był rektorem szkoły łacińskiej w Slagelse, a od 1652 do końca życia – proboszczem w Ørslev. Ravn jest autorem pierwszej pracy poświęconej duńskiej muzyce Heptachordum danicum seu Nova Solmisatio (Kopenhaga 1646). Przedstawił w niej historię muzyki duńskiej, omówił duński folklor i instrumenty. Opierając się na pracach innych teoretyków, m.in. J. Burmeistra, J. Crügera, J. Listeniusa, N. Lippiusa, M. Mersenne’a, M. Praetoriusa, G. Zarlina, Ravn omówił też problemy notacji muzycznej, solmizacji, chorału, polifonii, harmonii, tonalności i teorię figur retorycznych. Do prac Ravna należą ponadto: Brevia et facilia praecepta componendi pro incipientibus Slagloensis (Kopenhaga 1644) oraz Ex Rhythmologia Danica (Sorø 1649).

Literatura: N.M. Jensen Musikalsk retorik i dansk tradition. Fra Hans Mikkelsen Ravn til Johann Adolf Scheibe, w ks. pamiątkowej J. Fafnera, red. P Skyum-Nielsen i L. Rørbech, Kopenhaga 1985.