Pogorzelska Zofia, „Zula”, *ok. 1898 w okolicach Charkowa (Rosja), †10 II 1936 Wilno, polska piosenkarka i tancerka rewiowo-kabaretowa, aktorka filmowa. Ukończyła gimnazjum w Sewastopolu, śpiewała w chórze i występowała w teatrze amatorskim; śpiewu i aktorstwa uczyła się prywatnie. W V 1919 przyjechała do Warszawy, gdzie została zaangażowana do teatrzyku Bagatela. W latach 1921–25 występowała w Qui Pro Quo, stając się jedną z gwiazd tego kabaretu. Po operacji gardła jej sopran zamienił się w charakterystyczny dla tej artystki i jej repertuaru lekko zachrypnięty alt, wykorzystywany np. przy parodiach arii operetkowych. Po odejściu z Qui Pro Quo Pogorzelska założyła wraz z mężem K. Tomem teatrzyk Perskie Oko (przemianowany później na Morskie Oko). W 1926 wylansowała w Polsce nowy taniec charleston, który jako pierwsza zademonstrowała w rewii Pod sukienką, wystawionej na scenie Perskiego Oka. Rok później w Morskim Oku w programie Bubliczki wylansowała rosyjski romans o tym samym tytule oraz (w duecie z T. Olszą) nowy taniec towarzyski polonia, ułożony dla niej przez E. Kuryłę i wyróżniony przez Międzynarodowy Kongres Taneczny w Wiedniu. Do największych przebojów jej repertuaru estradowego z przełomu lat 20. i 30. należały piosenki: Czy pani mieszka sama?, Ja się boję sama spać, Mały Gigolo, Ja chcę do mamy, Ta mała piła dziś, Nie warto, Zula, Panna Mania gra na mandolinie. Występowała w cieszących się powodzeniem rewiach i programach kabaretowych, m.in.: Halo, ciotka (1925), Bomba do góry (1916), Ja pana też (1928), Kochajmy się (1929), Parada gwiazd (1930), Sympatia Warszawy (1931). Pogorzelska była także popularną aktorką filmową; w latach 1930–34 zagrała w 8 filmach, głównie w reż. M. Waszyńskiego (m.in. Niebezpieczny romans, 1930, Romeo i Julcia, 1932, Sto metrów miłości, 1932), a także w reżyserii M. Krawicza (Ułani, ułani, chłopcy malowani, 1932). Po występach w teatrzyku Cyganeria (1933–34), ze względu na nieuleczalną chorobę kręgosłupa 1934 wycofała się z życia artystycznego. Oprócz H. Ordonówny uważana jest za czołową gwiazdę polskiej sceny rewiowo-kabaretowej okresu międzywojennego.
