Parish Alvars [pʹærysz ʹælwerz] Elias, właśc. Eli Parish, *28 II 1808 Teignmouth, †25 I 1849 Wiedeń, angielski harfista i kompozytor. Jego nauczycielami byli F.-J. Dizi i R.N.Ch. Bochsa, a po sukcesach koncertowych w Niemczech uczył się w Londynie u Th. Labarre’a. Ok. 1834 osiadł w Wiedniu, gdzie od 1836 grał w orkiestrze operowej. W latach 1839–42 odbył podróż po krajach Dalekiego Wschodu. Jako solista koncertował we Włoszech, Niemczech (1842), Czechach (1843) i Anglii (1842, 1844, 1846). W 1847 wrócił do Wiednia, gdzie otrzymał tytuł muzyka kameralnego dworu cesarskiego. W 1842 zbudował z P. Érardem model harfy dwustopniowej, zw. gotyckim. W swej grze wykorzystywał nowe możliwości mechanizmu, łączył biegłość rąk z użyciem pedałów, wprowadzał glissanda akordowe i podwójne, efekty enharmoniczne oraz scordaturę. Był wysoko cenionym wirtuozem, jego grą zachwycali się m.in. H. Berlioz, F. Liszt i F. Mendelssohn. Dorobek kompozytorski Parisha Alvarsa obejmuje ok. 80 utworów na harfę solo, które wskazują na jego nieprzeciętne możliwości wykonawcze; utwory te są wysoko cenione w literaturze harfowej. Napisał także 2 concertina na harfę: e-moll i d-moll (na 2 harfy), Koncert g-moll op. 81 na 2 harfy, duety na harfę i fortepian, Wielki Koncert C-dur i Koncert Es-dur. Wśród utworów niewydanych znajduje się fantazja Sounds of Ossian, symfonia, 2 koncerty fortepianowe i opera.
Literatura: R. Rensch Harps and Harpists, Bloomington 1998, wyd. 2. popr., Bloomington 2007; F. Sacchi Elias Parish Alvars: Life, Music, Documents (zawiera biografię, katalog kompozycji, opis metody gry, katalog rękopisów i bibliografię), Santa Fe (New Mexico) 1999, przedr. 2012; F. Sacchi Elias Parish Alvars, “Harpa”, XXX nr 1 (1999); Th. Albrecht Melanie Lewy Parish-Alvars (ca. 1824–1856); New Discoveries and Perceptions, “American Harp Journal” XVII nr 1 (1999); V. Renee Sheldon Franz Liszt and the harp; An Examination of his lifelong interactions with harpists and transcriptions of four solo piano compositions for harp, dysertacja doktorska na University of Arisona 2005.
na harfę z orkiestrą:
Concertino e-moll na harfę i orkiestrę (lub kwartet smyczkowy) op. 34, wyd. Wiedeń 1838, wyd. nowe Mediolan – Amadeus Arte 2013, red. F. Sacchi
Fantasia and Virtuoso Variations on a Theme by Ricci, op. 41, Mediolan – Ricordi 1839
Wielki koncert C-dur na harfę, op. 60, wyd. Mediolan – Ricordi 1842
Koncert g-moll na harfę i orkiestrę op. 81, wyd. Lipsk – Kistner 1847
Concertino d-moll na 2 harfy (lub harfę i fortepian) i orkiestrę op. 91, wyd. Mediolan b.d.
Koncert Es-dur na harfę i orkiestrę op. 98, Moguncja – Schott 1847
kameralne:
Fantasia on Dernières Pensées by Bellini na flet i harfę (wspólnie z J. Fahrbachem), wyd. Mediolan – Ricordi 1838
Fantasia on Favourite Italian Arias na harfę i fortepian, op. 39, (wspólnie z C. Czernym), wyd. Mediolan – Ricordi 1838
Grand Duo on Donizetti’s Linda di Chamounix na harfę i fortepian lub dwa fortepiany, op. 65, (wspólnie z C. Czernym), wyd. Mediolan – Ricordi 1843
Il Pescatore, barkarola na głos i harfę lub fortepian, op. 45, tekst C. Guaita, wyd. Lipsk – Kistner 1846
Heimweh, romans na głos i fortepian lub harfę, op. 55, wyd. Wiedeń 1843 (?)
Souvenir of Donizetti’s Don Pasquale, op. 74 na harfę i fortepian, wyd. Moguncja – Schott 1844
***
ok. 80 kompozycji na harfę solo, w tym liczne aranżacje utworów Schuberta, Mendelssohna, Webera, Meyerbeera, Herza, Fielda, Rossiniego, Donizettiego, fantazje i wariacje na tematy z oper, miniatury o charakterze “pamiątek” (“souvenirs”) z podróży
