Zestawienie logotypów FERC, RP oraz UE

Paradies, Pietro Domenico

Biogram i literatura

Paradies [~dʹi:s], Paradisi, Pietro, Pier, Domenico, *1707 Neapol, †25 VIII 1791 Wenecja, włoski kompozytor. Był prawdopodobnie uczniem N.A. Porpory. W 1738 wystawiono jego operę Alessandro in Persia w Lukce, a w 1740 w Wenecji serenatę Il decreto del fato (obydwie zostały niezbyt dobrze przyjęte). Na przełomie 1746/47 przeniósł się do Londynu, gdzie w 1747 w King’s Theatre odbyła się (bez sukcesu) premiera jego opery Fetonte. W latach 1753–56 wraz z A.F. Vaneschim komponował arie do oper pastiszowych granych w King’s Theatre. Zdobył sławę jako mistrz klawesynu oraz nauczyciel śpiewu. Jego zbiór Sonate di gravicembalo był wielokrotnie drukowany w Londynie, a także w Paryżu. Do jego uczniów należał Th. Linley starszy (harmonia i generałbas) i znane śpiewaczki, m.in. C. Frederick występująca w operach Händla oraz G. Schmeling (późniejsza Madame Mara). Ok. 1770 Paradies sprzedał część swych rękopisów R. Fitzwilliamowi. Pod koniec życia powrócił do Wenecji.

Styl muzyczny Paradiesa jest prosty, a melodyka naturalna i płynna. Sonate di gravicembalo, reprezentujące cechy stylu galant, były cenione przez współczesnych, także przez Mozarta, M. Clementiego i J.B. Cramera. Są to utwory głównie 2-częściowe, stanowiące ogniwo rozwojowe w kształtowaniu klasycznej formy sonatowej (wyraźnie zarysowany dualizm tematyczny). Paradies nie odniósł sukcesu jako kompozytor operowy, popularność zyskały jedynie arie wykonywane przez Signorę Galii, opublikowane w 1747 i 1751 przez Walsha. Wśród innych dzieł Paradiesa wyróżniają się: opera Fetonte (dzięki fragmentom baletowym w partiach chóralnych), kantaty, uwertury utrzymane w stylu włoskiej sinfonii operowej oraz 2 koncerty na organy lub klawesyn.

Literatura: W.S. Newman The Sonata in the Classic Era, Chapel Hill 1963, zrewid. 21972; G. Giachin Contributo alla conoscenza di Paradies, „Nuova Rivista Musicale Italiana” IX, 1975; D.C. Sanders, The Keyboard Sonatas of Giustini, Paradisi, and Rutini: Formal and Stylistic Innovation in Mid-Eighteenth-Century Italian Keyboard Music, dysertacja, University of Kansas 1983; F. Gajewski Pier Domenico Paradies: A Festschrift for the Bicentennial of his Death, „Studi musicali” 22/1 (1993); D.C. Sanders Sunday Music: The Sonatas of Domenico Paradies, „The Musical Times” 45 (2004); M. Burden When Mr Paradies Provided the Songs: The London Opera Arias of Fitzwilliam Museum, Mu.Ms.108, „Fontes Artis Musicae” 70 nr 3 (2023).

Kompozycje i edycje

Kompozycje:

wydane:

The Favourite Songs in the Opera Call’d Phaeton, wyd. Londyn 1747

The Favourite Songs in the Opera Call’d La forza d’amore, wyd. Londyn 1751

12 Sonate di gravicembalo, wyd. Londyn 1754

A Favourite Concerto na organy lub klawesyn i instrumenty, wyd. Londyn ok. 1768

A Favourite Minuet with Variations na klawesyn, wyd. Londyn ok. 1770

zachowane w rękopisach, głównie w Fitzwilliam Museum w Cambridge:

Le muse in gara, serenata, sł. G. Berli wyst. Wenecja 1740

Il decreto del fato, serenata, wyst. Wenecja 1740

Le gelosie fra Grullo e Moschetta, intermezzo, wyst. Hamburg 1745

opery:

Alessandro in Persia, libretto F. Vanneschi, wyst. Lukka 1738

Fetonte, libretto F. Vanneschi, wyst. Londyn 1747

La forza d’amore, wyst. Londyn 1751

Antioco, nieukończona5 pasticciów

***

arie, solfeggi na sopran, kantaty

2 koncerty organowe/klawesynowe

sinfonie

uwertury orkiestrowe

utwory klawesynowe

 

Edycje (wybór):

Sonate di gravicembalo, wyd. A. Farrenc, «Le Trésor des Pianistes» XIV, Paryż ok. 1870 (6 sonat), wyd. także D. Cipollini, «I Classici della Musica Italiana» XXII, Mediolan 1920 oraz H. Ruf i H. Bemmann, «Klaviermusik der Vorklassik», 2 t., Moguncja 1971

arie, wyd. w: A. Parisotti Arie antiche, t. 2, Mediolan 1890

koncert B-dur, wyd. V. Vitale, Mediolan 1960 oraz wyd. H. Ruf, «Antiqua» LXXXVI, Moguncja 1965

Le muse in gara, wyd. V. M. Tonelli, Middleton (Wisconsin) 2021