Morago, Estêvão Lopes

Morago Estêvão Lopes, *ok. 1575 Vallecas (obec. Madryt), †po 1630 Orgens (?), k. Viseu, portugalski kompozytor hiszpańskiego pochodzenia, prawdopodobnie syn malarza Luisa de Morales. W latach 1592–96 studiował u F. de Magalhãesa w Évora; w tym czasie przyjął święcenia kapłańskie. W 1597 ukończył studia na uniwersytecie w Évora, otrzymując tytuł wykładowcy sztuk. Od VIII 1599 do IV 1630 był kapelmistrzem katedry w Viseu. Podczas krótkich pobytów w Lizbonie (1626) i Hiszpanii (1628) bezskutecznie zabiegał o wydanie swoich dzieł. W 1630 opuścił Viseu, wstąpił do zakonu franciszkanów i osiadł w pobliskim Orgens.

Twórczość Morago obejmuje ponad 100 utworów religijnych (msze, motety, psalmy, hymny, magnifikaty, responsoria i pasja), w których panuje jeszcze renesansowa stylistyka, z charakterystyczną dla niej polifonią a cappella, diatoniką i estetyką umiaru wyrazowego. Środki typowe dla wczesnego baroku – kontrasty agogiczne, polichóralność, śmiałe połączenia harmoniczne – pojawiają się głównie w motetach. Morago nie przejął „estilo expressivo” swego nauczyciela, był kompozytorem w pełni niezależnym. Swą ponad 30-letnią działalność kompozytorską związał z katedrą w Viseu, gdzie jego dzieła wykonywano jeszcze w XVIII w., wzbogacając je o partię basso continuo.

Literatura: M. Joaquim Um inédito musical. O „Te Deum” do licenciado Lopes Morago, „Brotéria” XXX, 1940 oraz Nótulas sôbre a música na Sé de Viseu, Viseu 1944 (zawiera faksymile motetów Oculi mei, De profundis i Montes Israel) i Em louvor do grande polifonista Estêvão Lopes Morago (zawiera motet Intellige clamorem), Porto 1948.