Mathieu [matjʹö] Mireille, *22 VII 1946 Awinion, francuska piosenkarka. Karierę rozpoczęła na przeglądach piosenkarzy amatorów. W 1965 po uzyskaniu I lokaty na konkursie organizowanym przez telewizję (Télé-dimanche) wystąpiła z koncertem w paryskiej Olympii, który został nagrany przez wytwórnię Barclay na płycie En direct de l’Olympia. Pierwsze single Mathieu (Mon crédo, C’est ton nom, Qu’elle est belle, Le funambule) stały się przebojami we Francji i za granicą. Poza lirycznymi piosenkami o miłości nagrywała także utwory zaangażowane (Quand fera-t-il jour camarade?, Soldats sans armes). W 1967 Mathieu zdobyła I miejsce w plebiscycie na najpopularniejszą piosenkarkę francuską. Choć z początku okrzyknięto ją mianem “nowej Edith Piaf“, z czasem porzuciła dramatyczny repertuar na rzecz nieskomplikowanych, melodyjnych kompozycji, prezentując znakomitą technikę wokalną. W jej repertuarze znajdują się zarówno tradycyjne piosenki francuskie, jak i współczesne szlagiery muzyki popularnej. Mathieu wiele koncertuje, nagrywa w kilku językach, występuje w telewizji. Jej piosenki wykorzystano m.in. w filmach The Night of the Generals (Noc generałów, reż. A. Litvak, 1967) i La casse (reż. H. Verneuil, 1971). W końcu lat 70. karierą Mathieu w Stanach Zjednoczonych kierował P. Anka (Mireille Mathieu Sings P. Anka, 1979). Ponadto nagrała płyty z P. Domingo (Les Contes de cri-cri, 1985) i B. Manilowem (Dont Talk to Me of Love, 1986). Mathieu wylansowała m.in. utwory: La dernière valse (1967), Les bicyclettes de Belize, Acropolis adieu (1971), Der Pariser Tango (1971), Corsica, La Paloma adieu (1973), Histoire d’amour, Paris en colère, Good Bye My Love (1984), Vous Lui Direz… (1995). Nagrywała dla wytwórni płytowych: Barclay, Philips, Ariola, Columbia i Radio Corporation America. Jej największe przeboje zebrano na 3 płytach Les plus grands succès Mireille Mathieu (1988) oraz zestawie Unw Vie d’Amour (2018). Mathieu kilkakrotnie koncertowała w Polsce, po raz pierwszy w 1969 w Warszawie. Piosenkarka prowadzi wydawnictwa Abilene Music oraz Abilene Disc. Odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1984), francuskim Orderem Kawalera Legii Honorowej (1999) i Orderem Oficera Legii Honorowe (2011). W 1987 ukazała się autobiografia Mathieu Oui, je crois. W latach 2024–2025 artystka odbyła pożegnalną trasę koncertową 60 Ans d’Amour.
