Keil, Alfredo

Keil [kajl] Alfredo, *3 VII 1850 Lizbona, †4 X 1907 Hamburg, portugalski kompozytor i malarz. Rodzice jego wywodzili się z Niemiec. Keil od dziecka objawiał uzdolnienia muzyczne i plastyczne, poetyckie i lingwistyczne. Muzyki uczył się w Lizbonie u A. Soaresa, O. de la Cinny i E. Vieiry; w 1868 udał się do Norymbergi, gdzie studiował malarstwo i kompozycję. W 1870 powrócił do kraju, gdzie zyskał sławę jako malarz, uczestnicząc w licznych wystawach i zdobywając wiele nagród. Na marginesie tej działalności komponował drobne utwory fortepianowe i pieśni o charakterze salonowym. Dopiero udana premiera opery komicznej Susana (1883) spowodowała, że Keil — nie zarzucając twórczości malarskiej i poetyckiej — rozpoczął intensywną pracę kompozytorską, którą kontynuował przez dalszych 20 lat. W tym czasie zgromadził cenną, liczącą ok. 400 eksponatów kolekcję instrumentów muzycznych, która jednak po jego śmierci uległa rozproszeniu.

Keil uchodzi za twórcę portugalskiej opery narodowej. Opinię tę zawdzięcza głównie swej najbardziej dojrzałej kompozycji, operze komicznej Serrana, napisanej do libretta portugalskiego, choć premiera tego dzieła w teatrze San Carlo w Lizbonie odbyła się do libretta w tłumaczeniu włoskim C. Fereala. W operze tej znalazły wyraz dążenia Keila do stworzenia idiomu portugalskiej muzyki artystycznej. Jakkolwiek Keil posługiwał się obiegowymi środkami techniki kompozytorskiej, jego opery prezentują wysoki poziom warsztatowy. Skłonność Keila do manifestowania uczuć patriotycznych, widoczna m.in. w kantacie Patria, ujawniła się najtrafniej w hymnie A Portuguesa, powszechnie i publicznie śpiewanym już w 1891, który od ukonstytuowania się republiki w 1911 stał się portugalskim hymnem narodowym.