Karasiński, Zygmunt

Karasiński Zygmunt Adam, *2 V 1898 Warszawa, †20 IV 1973 Kopenhaga, syn Adama, polski kompozytor. Gry na skrzypcach uczył się w latach 1910–14 u J. Jarzębskiego w konserwatorium w Warszawie oraz w latach 1914–18 u S. Brzezińskiego. W 1921 grał w orkiestrze H. Spiellera w Berlinie, gdzie zetknął się z muzyką jazzową. Ok. 1923 założył własny zespół rozrywkowy i nawiązał współpracę z pianistą Sz. Kataszkiem, późniejszym współautorem niektórych kompozycji Zygmunta Karasińskiego. Współpracował z teatrami rewiowymi Morskie Oko, Perskie Oko, Wesoły Wieczór, a następnie zorganizował własny zespół rewiowy Złoty Jazz, z którym występował w kraju oraz w latach 1934–35 w Rumunii, Grecji i na Bliskim Wschodzie (Stambuł, Teheran, Bejrut). W latach 1939–41 kierował zespołami rozrywkowymi w Białymstoku i we Lwowie. W latach 1941–45 przebywał w Zakopanem. Od 1945 współpracował z Polskim Radiem jako kompozytor i aranżer. W latach 1947–54 był kierownikiem zespołu objazdowego wystawiającego program Tysiąc taktów muzyki jazzowej. Po 1954 działał głównie jako kompozytor. Skomponował komedię muzyczną Tylko dla kobiet (sł. E. Obarska i J. Słotwiński, 1958), muzykę do kilku filmów (Każdemu wolno kochać, Ostatnia eskapada i innych) oraz kilkaset utworów rozrywkowych, głównie piosenek (Don Fernando, Każdemu wolno kochać, Za późno, Pamiętam twoje oczy, Dla ciebie, Pozdrowienia od gór, Czy pamiętasz tę noc w Zakopanem, Czy pani mieszka sama, Serce matki). Utwory Zygmunta Karasińskiego, utrzymane często w rytmach tanecznych (tango, fokstrot) i operujące dość stereotypową melodyką, największą popularnością cieszyły się w okresie międzywojennym; wykonywane były przez ówczesne gwiazdy estrady i filmu (E. Bodo, T. Olsza, A. Dymsza, Tola Mankiewiczówna, Loda Halama). Jako kierownik zespołów muzycznych Zygmunt Karasiński przyczynił się do spopularyzowania w Polsce swingującej muzyki rozrywkowej.