Hooker [hˊuker] John Lee, *22 VIII 1917 Clarksdale (Missisipi), †21 VI 2001 Los Altos (Kalifornia), amerykański śpiewak, gitarzysta, kompozytor i autor tekstów bluesowych. Gry na gitarze uczył się u swego ojczyma Willa Moore’a. Zanim w 1929 zaczął występować w klubach w Memphis, pracował na farmach Missisipi. W 1931 w Cincinnati podjął pracę jako śpiewak w zespołach gospelowych. W 1941 zamieszkał w Detroit, w 1943 wystąpił tam w konkursie młodych talentów. W 1948 nagrał z towarzyszeniem gitary swą pierwszą płytę Boogie Chillen’. W 1950 zaczął korzystać z akompaniamentu fortepianu, potem perkusji i drugiej gitary. W 1955 osiadł w Chicago. Od 1960 występował na festiwalach, w klubach i na estradach Stanów Zjednoczonych i Europy. Hooker – klasyk bluesa chicagowskiego – wywodził się z tradycji wiejskiego bluesa z delty Missisipi, był wierny afrykańskim tradycjom muzycznym. Wzorował się na lokalnych gitarzystach (C. Harris i J. Smith), na jego śpiew wywarł wpływ Blind Lemon Jefferson. Styl Hookera – łatwy do zidentyfikowania głos i charakterystyczne, oszczędne, na ogół akordowe brzmienie zelektryfikowanej gitary – należy umieścić w historii rocka między klasycznym czarnym bluesem a rock and rollem. Spośród bluesmenów swego pokolenia Hooker legitymował się największą liczbą nagrań, których dokonywał pod własnym nazwiskiem i pod różnymi pseudonimami. Do najpopularniejszych należą: Hobo Blues, Crawlin’ King Snake, Key to the Highway, No More Doggin’, It’s My Own Fault, I Love You Honey, Whiskey and Women, No Shoes, Boom Boom, Shake It Baby, Gloria. Złote Płyty Hookera: I’m in the Mood (1952), Dimples (1964), Boogie Chillen’ (1968). W latach 60. większość bluesów Hookera trafiła do repertuaru angielskich zespołów rhythmandbluesowych (the Yardbirds, the Animals i Spencer Davis Group) oraz amerykańskich zespołów rockowych (Groundhogs i Steve Miller Band). Sam Hooker chętnie występował z białymi wykonawcami; do jego najlepszych płyt dokumentujących tę współpracę należy longplay Hooker’n’ Heat nagrany z zespołem Canned Heat (1971). W 1980 Hooker wystąpił w filmie The Blues Brothers (reż. John Landis). Jest pięciokrotnym laureatem nagrody Grammy: w 1990 (blues I’m in the Mood z Bonnie Raitt), w 1995 (bluesowy longplay Chill Out), dwukrotnie w 1998 (blues Don’t Look Back, także współpraca z wokalistą Vanem Morrisonem), w 2000 (za dorobek życia).
Literatura: M. Leadbitter Nothing But the Blues, Nowy Jork 1971.
